Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/253

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Այժմ պ. Թրյոառվը» հտյրց տսԽաաԽՓատ^^ը անք&ւս* է պատմությանը։

Հայոց պտտմու^յաՔ^..

Նախանցյսւլ դարա վերջերն Էր, որ ռուսները նոր ոտք դրին Վրաստանի սահմանները1։ Շատ ցավալի պատկերներ բացվեցին նրանց առաջին Էդ գեղեցիկ ու դժբախտ երկրռւմ։ Էդ տիատ պատկերներից մեկն Էլ նոր ավերած Թիֆլիսն Էր2, ուր շատ դիակների թվում կար և մի սրա հար ծերունի կրոնավորի դիակ1 օրերով բերդի եկեղեցու դուսն մեջտեղը ընկած։ Սայաթ-Նովա– յի դիակն Էր դա, որ իմ կարծիքով, Էդ ժամանակ արքեպիսկոպոս Էր Գավիթ անունով և թեմի առաջնորդը։ Սայաթ-Նովան— »ր կնշանակի երգի թագավոր, երաժշտության տեր։ Հանճարի կնիքը ճակատին, քրիստոնեության խաչը ձեռքին, դաշույնը խը– րած իր ազնիվ ու մեծ սրտի մեջ։

Եվ ինչո՞ւ չի կարելի Սայտթ-Նովային նկատել որպես հայ ժողովրդի կյանքի ու տանջանքի խորհրդանշանը— նրա պատմությունը։

Հանճարի կնիքը ճակատին^ քրիտտոնեաթյան խաչը ձեռքին, դաշույնը սրտի մեջ…

Եվ երբեք չցամաքեց Էդ արյունոտ դաշույնը, ոչ նրանից ա– ոաջ, ոչ Էլ նրանից հետո մինչև Էսօր…

Հայոց պատմությունը դարերի անվերջ մաքառում եղավ, որ կարողանար ետ մղել Էդ սպանիչ դաշույնը իր սրտից, և իր լավագույն զավակներն Էդ կռվի մեջ մաշեց ու սպառեց։ Էսօր Էլ իր զավակները միացած ռահական մեծ բանակին m լավագույն ժողովուրդներին՝ ասես թե հազար-հազար ձեռքերով ձգում են ու ճգնում են հանեն Էդ դաշույնը մեծ Սայաթ-Նովայի սրտից։

Բայց պետք Է ճանաչել Սայաթ-Նովային m ծանոթացնել ^յ^արհքին, որ ամենքն Էլ համոզվեն, թե չի կարեյլի հավիտյան թողնել Էդ դաշույնը նրա սրտում…

Գնանք լսելու մեր լավ, մեր հոչակավոր բարեկամին, թե ի՞նչ Է ասում հայոց պատմության մասին, հտյյի դարավոր տտ*– ռապաՕքի ու մաքառումի մասին, և հայի ապագայի մասինն

ա