Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/254

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ՀԱՄԱՇԽԱՐՀԱՅԻՆ ԳՐԱԿԱՆ ՏՈՆԸ

1616 թվականի ապրիլի 23-ին Անգլիայամ վախճանվեց Ծեքսպիրը, միևնույն օրը Իսպանիայում վախճանվեց Սերվան–

տեսը։

էքի օրում (|երե€|ման քւշան եր1քու գրական հսկա, որ ո^պես հարություն աոնելով ու բարձրանալով համաշխարհային գրականության հորիզոնի վրա կանգնեն ու մնան ընդմիշտ՝ այլ մեծերի շարքում՝ երկտ պայծտո արեգակ կամ բանաստեղծության ամենատես աչքերը՝ հավիտյան բացված մարդկային կյանքի ու բնություն վրա։

!;« տարի, ապրիլի 28-ին՝ լրանում է սրանց մահվան երեքհարյուրամյակը։

Համաշխարհային աղետալի պատերազմի ընթացքում շատ տոներ եկան ու անցան չտոնված, թայց էս մի տոնը պետք է ստ– % ասրողջ կուլտուրական աշխարհքը։ Պետք է առնեն և՛ պատերազմից հեռու կանգնած ժողովուրդներն իրենց խաղաղ քա– ղաքՕհրտմ, և՛ կռվող ազգերը իրենց խրամատներում, ե՚անգ– |խււցի(>, որ ծերատիր է ծնել, և՛ գերմանացին, որ Օեքսպիր է սի– |էհ| ւււ սրդհգրել, ե՛ ոուպւ, և՛ ֆրանսիացին, և՛ իտալացին, և՛ ավստրո»հունգարացին,– ամե՜նքը, ամե՜նքը, մինչև ուր հասել է Դոնքիշոտի ազնիվ խելառության համբավը, մինչև ուր հասնում է Շեքսպիրի աստվածային բռնակալությունը, որ մարդկային հոգին ազատագրելով ամեն տեսակ բռնակալություններից՝ միայն ստեղծագործական ոգու իշխանությանն է ենթարկում։

էս տոնը վրա է հասնում սգավոր մարդկությանը՝ որպես մի համաշխարհային միություն, թե՝ ազգերը միայն ավերիչ թնդանոթներ չեն ղրկում իրար, այլև ստեղծագործող հանճարներ* թե նրանք միայն իրար չեն ծվատում ու իրարից խլում, այլև փոխադարձաբար իրար տալիս են է՛ն ամենաբարձրը, ինչ որ կարող է մարդը երագել, թե նրանք ունին էն տեսակ կապեր, որոնք միշտ մնում են սրբազան, ամուր ու անսասան, նույնիսկ և էն ժամանակները, երբ պատառոտված ու ոտնակոխ են եղած արքայական կնիքներով կնքված ամեն դաշնագիր։