Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/266

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


գ!պարվեստ|ւ, գրականությանն ու գիտությանը ապահովելու տ զարգացնելու գործը։

Ես կպատասխանեմ.— Որտեղից հոգացել Է ու հոգում Է, Էնտեղից էլ պետք է հոգա։ Միայն մի տարբերությամբ, որ իր միջոցները պետք է դասավորի ու ծախսի ոչ էնպես, ինչպես արել է մինչև օրս։

Ահա մեր ընկերություններից ամենահինը– Թաքվի Մարդասիրական Ընկերությունը3, որը ոչ թե կարող է, այլև աոաջինն է եղել, որ դեո սրանից քսան տարի առաջ հարց է հարացել, թե կենսաթոշակներով պետք է ապահովել հայոց գրականության զարգացումը և նույնիսկ սկսել էր համեստ չափերով իր որոշումը իրագործել՝ հետզհետե մեծացնելու խոստումով, արդեն երեք– չորս հոգի էլ թոշակ էին ստանում, երբ գալիցինյան ռեժիմի առջև փակվեց ու ընդհատվեց։

Նա կարող է նորից վերադառնա իր հին որոշումին և ավելի մեծ չափով, քանի որ պարզ տեսնում է, թե մի ազգ սաեղծե|ուք բարձրացնելու և պահպանելու գործում ինչ կարող են անել գեղարվեստը, գրականությունն ու գիտությունը։

Ահա Պետրոգրադի Եկեղեցական Խորհուրդը4, որ մեծ միջոցներ ունի իր տրամադրության տակ, ամեն կերպ աշխատեք է հայ ազգային կուլտուրայի բարձրացման համար, որը խոշոր գումարներ է տվել և՛ ուսանողության, և՛ ուսումնարանների, երբեք չի խնայիլ էս տեսակ մի ազգային հոգևոր-մտավոր շարժման նը– պաստելու։

Ահա Նոր էախիջևանի եկեղեցական հոգաբարձությանը5, որ հենց պ. Չալխուշյանի վկայությամբ, մի հարուստ հաստատություն է ու տարեկան հարյուր հազար է ծախսում ազգային կըր– թության վրա ու հիասթտփվում, որովհետև իր ընտրած ճանապարհով իր սաները միշտ դառնում են իրենց խորթ ու օտար։ Նա, Նոր Նախիջևանը՝ Գամառ–Քաթիպայի ու Նալբանդյանի ծը– նընդավայրը, որ էնքան մեծ դեր է խաղացել մեր գրականության և ազգային գործերի մեջ և խաղում է տակավին, նա երբեք չի զլանալ իր միջոցները նրանց, որոնք ոչ թև օտարանամ են, այլ օտարացումի դեմը հանդիսանում են հզոր պատ^ե^ և խորթա–

ա