Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/27

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


խուժան բաոի մասին» որի պատասխանատվությունն ընկնում

է Ի՛նձ ւ[ըա։ ;:"՝՛ ;■ 1 ;՝":. ՚.,/ ՚" '=

Այդ՝ վ!փև արտադրած տողերը,^ վերաբերում են Տ ա ր ա զ ի 12-ում2. տպած իմ նամակին, որի մեջ Հրատարակչական Ընկերության վեըջին ընդհանուր ժողովի մասին խոսելիս՝ ի միջի այլոց ասել էի. «Իը խուժանական լոգիկայով նա (ընդհանուր ժողովը) մինչև անգամ հնարավոր գտավ իր սև քվեների բազմության առաջ դնել պ. Շիրվանզադեի պատվի խնդիրը ե այլն»։ Այստեղից շատ պարզ է, թե ո՛ւմ են վերաբերում իմ բառերը, բայց եկեք տեսեք, որ աչքակապության մի եղանակ կա ե հրապարակախոս կոչված արարածների մի ցեղ, որոնց դիպար թե չէ, կսկսեն ոռնալ— օ՜, ժողովուրդ, օ՜, ժողովրդի իրավունք, օ', հասարակություն… որ ժողովուրդն էլ կարծի, թե ճիշտ որ այդ պարոնների ե իրան մեջ մի ընդհանուր բան կա, մի կապ կա, և նրանց դիպած հարվածն իրան՝ ժողովրդին է վիրավորում։ Այս եզվիտական սկզբունքին հավատարիմ՝ այժմ էլ այդ Մշակի Գրողը իմ գրածը խեղաթյուրում է ե ինքը զարմացած, գրաբար բացականչություններով, ո՛վ դարք, ո՛վ բարք աղաղակելով, ուզում է ուրիշներին էլ զարմացնել, թե տեսեք ժամանակն ի՛նչպես է խարաբ եղել, որ Հովհաննես Թումանյանցը, խուժանի հարազատ զավակը՝ արշավանք է սկսում խուժանի դեմ։ Իհարկե, հասկանալի է, թե ինչ է սրա հետին միտքը, ինչպես է ուզում ընթերցողին տրամադրել, ինչպես է ուզում մտքեր պըղ– տորել։ Բայց ես կպարզեմ, իսկ պարզությունը այդպիսների մահն է։

Նախ և առաջ մի հարց, հառաջադի մական թերթի ազատամիտ Գրող, ի՞նչ զարմանք, եթե խուժանից դուրս եկած մարդը կռվի խուժանի դեմ։ Ձեր կարծիքով մի՞թե այդ այնքան դատապարտելի գործ է, որ դրա համար կարելի է մարդու թաղել և գրաբար աղաղակել՝ զի ոչ գի տ է զինչ գործ է… ո՜վ

24