Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/273

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ջակ գրող դարս գալու, հարյռւիից մինը տաղանդավոր ՛և ա^տըքւց մինը հանճարեղ*

՛Ատ՛, կարելի Է տաղանդներ ու հանճարներ ունենալ, րւպց ունենալու համար պետք Է գնահատել ու պաշտպանել, իսկ գնահատել ու պաշտպանել արդեն վաղուց ասված Է, կնշանակի՝ ստեղծել։

(Հիշողություն)

Լրացավ Պետրոս Ադամյանի մահվան քսանհինգամյակըԱ Էսօր՝ նրա կյանքը վերապատմելու կամ նրա տաղանդը վեր հանելդ ժամանակ՝ ես Էլ ուզում եմ Էն պատմել, թե երբ ու ինչպես եմ նրան տեսել և ինչ առնչության եմ ունեցել նրա հետ, թեկուզ և շատ կարճ ու կողմնակի։

Ութսանսւկան թվականներն Էին։

Մեր կյանքում ռազմական փողի նման թնդում Էին Գամառ– Քտթիպայի տզտտ երգերը, վարար գետի նման հոսում Էին Րաֆ– •5խս վեպերը անըսղհատ ու իարհրդավոր, մամուլի մեջ աջ ու ձախ շտոաչալից մտրակում է^Դրփգոը^Արծրունին, իսկ Թիֆլիսի թատրոնում #Թ|որական երաժշտությանը հնչում Էր «Ջեյթանցիների մարշը», ե որոտում Էր Ադամյանը։ Հասարակությանը խռնվում Էր թատրոնի դռնեթի առաջ, ու փողոցային երեխաները Թիֆլիսի փո– ղտցներամ ճչում Էին.

— «ՕֆելիսՀ, մտի՛ր կուսանոց…

— Դեզդեմոնա՛, ու՞ր Է թաշկինակը»…

Հաաց լեզուն տիրաբար հաղթանակում Էր գրեթե ամբողջովին վրացախոս Թիֆլիսռւմ և մի նոր շունչ Էր փչում։

Թիֆլիսի հայության վրա առանձնապես մեծ տպավորություն Էր թողել Էն չտեսնված ու չլսված հանգամանքը, որ գլխավորա– Ա|ես ռուս գեներալներն ու բարձր շրջանները իրենց ընտանիքներով լցվում Էին հայոց թատրոնի օթյակները…

Ես աշակերտ Էի։

Ոչ մի կերպ չէի հաշտվում էն ամենի հետ, ինչ որ խոսում էին էս մարդկանց դեմ. մանավանո, խոսում էին Գամառ-Քաթիպայի,

ա