Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/284

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ա ջարդված» հարյուր՝ հազարավոր անմեղ մանուկների, տղամարդկանց ու կանանց արյունով արյունոտ իր սուրը ձգելով հաղթս դին՝ տեղի է տալիս դեպի իր հին բունը, դեպի Անգորայի հո– Վււտնհրը8է որտեղից դարեր առաջ սկսեց իր քստմնելի ասպա– աուկաթյանը աշխարհքի վրա։

Արդեն անցավ Վերին Եփրատից դենը, և հեոագիրն աշխարքին ավետում Է, թե Մեծ Հայաստանը վերջնականապես մարրված Է տարրական տիրապետությունից։ Վերջին զոհն Էլ՝ հողոտված ու ծւխւտված՝ արդեն ազատված Է նրա ճանկերից։

Պատմական իՂկ հոյակապ ավետիս։ Բացվում են Արևելքի ոււկի դոներր ա«|ւստ մողոփււրդների, լուսավորության ու քաղա– բակրթհւթյան համար և սկսվում Է մի նոր դարագլուխ Արևելքի պատմության մեջ։

<ՀԵՆՐԻԿ «ԵՆԿԵՎԻ2Ի ՄՍԼ1№ն>

Անմահ հափ, որ Հե(կփկ Սենկևիչ անունով մարմին սաստ բազմատանջ լևհ ազգի կյանքում՝ նրա տանջանքները փարատելու համար, սնդանիր աշխարհբի ամենատաՕջված ժողովարդնե– բից մեկի՝ հայ ժողովրդի գրական գերդաստանի սերն ու հիացու–

%

Դո՛ւ, որ ազատ, լավագույն օրերի արշալույսը վաոեցիր քո ցեղի հոգա մեջ, Ա արդեն նրա աոաջին ցոլքերն ընկնում են թարմ շիրիմիդ վրա, փաոաբանում Է քեզ միշտ արշալույսի ձգտող հայ ժողովրդի գրականությունը։

Դո՛ւ, որ ընդհանուր եղբայրության ազնիվ կապերով շաղկապեցիր ազգերն ու ու(|(|ի ազգի մարդիկ ու եղբայրորեն համա– խըմ|<ե|յ[փ դագաղիդ ա հիշատակիդ շուրջը, օրհնում են քեզ եղբայրության ա սիրո Էնքան կարոտ հայ ժողովրդի գրողն ու ընթերցողը։

՛Եվ դա, որ համաշխարհային գեղեցիկ գրականության հավերժական տաճարում ճշմարտության, բարության ա գեղեցկության մեծ քարտերից մինը եղար, քո վսեմ հաղթանակի համար դափնի պսակ ենք ձոնում քո հիշատակին աշխարհքի հնագույն գրականություններից մեկի՝ հայ գրականության անունից։