Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/300

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


մի հարցում ան՛ել, ՛որին Դուք, թերևս, կպատասխանեք որպես ռուս բանաստեղծ և ոոա ժողովրդի հոգու մեկնիչ։

Ձեր աչքերի աոաջ այստեղ Կովկասում տեղի է ունենում չա– փ տզա նաց տարօրինակ երևույթ։

Այն ժամանակ, երբ Կովկասի բոլոր ժողովուրդները մեկը մյուսի ետևից ողջունում են նոր, ազատ Ռուսաստանը և իրենց ազգային համագումարներում որոշում են մնալ ագատ, մեծ ոոաաս– տանյան հանրապետության կազմում, հենց այդ ժամանակ ոոլսական բանակը, որ հաղթանակորեն մտել է թշնամու երկրի խորքը և դարձել դրության տերը, սկսում է նահանջել ո՛չ միայն ռազմադաշտից, այլև լքել նույնիսկ Կովկասը։

Հավատա՛՛լ արդյոք, որ ռուսներն այդքան հեշտ կարող են թողնել իրենց գրաված վայրերը և. Կովկասը։

Հավատա՛լ արդյոք, որ ռուսները միայն ցարերի կամքու[ էին ■Կովկաս գալիս, և այժմ, երբ այդ կամքը չկա, վերադառնում են տուն։

Մի՛՛թե Ռուսաստանը միայն մի ռետինե զանգված է, որին ձգեին այնքան շատ և այժմ ազատ մնալով, կծկվում է ետ, թե" ռուս ժողովրդի այդ պատմական առաջընթացն աներ իր ներքին, ոողովրդի մեծ ոգով պայմանավորված, իմաստը։

Կովկասի և ընդհանրապես Մերձավոր Արևելքի նվաճման ժամանակ ոոա լավագույն մարդիկ այն միտքն էին հայտնում, որ Ռուսաստանը կոչված է այդ երկրներում ստեղծել քաղաքացիական ազատ կյանք, արդար իրավակարգ և լինել կուլտուրայի և լուսավորության կրողը։

Ի՛նչ եք կարծում, այդ բոլորը միայն դատարկ ֆրազնե՞ր էին, և մենք, որ մինչև այժմ հավատում էինք, սխալվե՜՛լ ենք։

Ռուսաստանն ավելի քան մի հարյուրամյակի ընթացքում միլիարդներով փող է գործադրել և անհամար հերոսական պատերազմներում միլիոնավոր կյանքեր զոհաբերել և ստեղծել լայնա– ծավալ մի պետություն, որ այժմ դարձել է ռուսական մեծ հանրապետություն։

Ի՛՛նչ եք կարծում ՝ ոչ մի կապ չկա" այն միլիոնավոր ռուս մարդկանց և այժմյան ռուսների միջև։ Եվ մեր օրերի ազատ ռուս

298