Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/33

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ւփսանամ ու փայլատակում իր աստվածային ուժի չքնաղ վե~ $ությամբք այն ժամանակ նա, այդ բթամտությանը՝ զարհուրած, ապաշ կտրած իրան է քաշում ոճրագործ ձեռքը, շշկլված, (փացած աղաղակում է այղ իրանից մեծ հրեշի առաջ, երկրպագում է, կեցցեներով ու պսակներով գալիս անամոթ ճսւկա– աով կանգնում, թե ղու իմ կուռքն ես, և ճգնում է հավատացնել, ոո ինքը վաղուց հիացած էր և փայփայում էր նրան…

Բայց չպետք է հավատալ, թե արդեն նա փոխեց իր խավար բնությունը։ Ո՛չ, անհաշտ ու անվերջ է այդ մաքառումն, քանի որ կան տաղանդն ե բթամտությունը։ Նա հաղթվեց, տեղի տվեց, ինչպես իրանից ավելի զորեղ ուժի հանդիպած մի տարր, բայց իր սպանիչ ուժով այժմ էլ մի ուրիշ «նորածին» տաղանդի վրա է ծանրացել խեղդելու, ճիշտ առասպելական այն հին դևի նման, որ, ըստ ավանդության, աշխատում էր դեռ օրորոցում խեղդել այն երեխաներին, որոնք ճակատներին շնորհքի նշան կունենային։ Եվ ահա ծաղրում է, հռհռում, զարմանում, զայրանում, եռում, փրփրում և ուզում է խորտակել անճոռնի ոտների տակ։

Տաղանդը՝ կյանքի արահետը թողած* ձգտում է դեպի վեր։

— !օ¥*նթը, խե՛նթը… աղաղակում է նա. այծեր անի դա, այծե՜ր… հե՜յ, հո՜ւյ, հա՛, հա՛, հա՛, հա՛…

Տաղանդը իր ոգևորության մեջ բարձր հայտնում է իր կոչումը։

— Ա՛յ դու հանդուգն, լիրբ, անպատկառ, խելառ, վա՛յ, վա՛յ, վա՛յ, վա՛յ…

Ահա, վերջապես մի որևէ աժ, ձեռք, դուրս կորզեց, հանեց տաղանդին այս վանդալական վտանգալի մեյդանից։

— Հե՞՛յ, ո՞ւր եք տանում, թողեք դրան, մենք ծիծաղում ենք*., այստեղ տվեք, ո՛՛ւր եք տանում… 0՜, խայտառակությո՛ւն, վտ%, հարա՞՛յ, դա խեքնթ է, դա խէ£նթ է…

30