Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/34

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Սա տաղանդ է, հրճվանքով վկայում է հովանավոր ո–

|||ւն։

— 0'» դու էլ ես խենթ, դու էլ ես հիմար, դու էլ չես հասկանամ… :

Սակայն ոմանք արդեն շշնջում են– «Մե՜նք… մենք նրան >1«(կ> տեսել… մենք այծեր չէինք ասում… մենք… կայծեր էինք ասում…»։

Դալֆայանր իր մեծախորհուրդ ճանապարհի այս կետին է հասել։