Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/338

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


5. ш№№$ шшт1

Թքւֆլիս—Կիպովոդսկ

[1898 թ. հուլիս]

Սիրելի Արսեն.

Դու լտվ ես ասել, թե՝ թԿԿ այսքան ժամանակ իրտր նամակ չենք գրել, բայց այդ չի նշանակքդ, թե իրտր մոտացել ենքտ Առաջվա նամակներդ չեմ ստացել, երեՅի հտտցեն ղավ չես իմա»

Ես չգիտեմ նամակիցս բան Կա հտ»կտսալուք թե չէ, այնքտէ գլուխս ուռած է շոգիցք որ ուշք м միտքտ էլ ^|տրշիացէդ ե1շ Ամենից աոաջ շատ ուրախացա, որ դա ուսանող ես դարձել, ես կարծում էի, թե ւսյդպիսով գուցե խե|ոքտնաս, բայց «նամակիցդ ուրիշ բաս է երեում— իմ քեֆն ու հալը հարցնում ետ Մի քիչ խելքը գլխին մարդը ի՞նչպես կհարցնի գրականությամբ պարապող մարդու քեֆն ու հալը։ Դա սւյնքան պարզ տ հւպտնի բան է, որ ոչ ոք չի հարցնում, ամենքն էլ գիտեն, որ վատ է։ Ռայց դու գուցե ինձ նրա համար ես հարցնում, որ գիտես թե իմը ոչ թե վատ է, այ| ամենավատդ Այս դեպքում իրավունք ունեա Օշմարիտ

որ դժվար բան է, հարցնելու բան է, երբ որ մի մարդ զուրկ նյութական կարողությունից, զուրկ ուսումից, զուրկ կյանքի մեջ գործ կատարելու ընդունակություններից և պտտրտ^տաթյաններից, ըստ ամենայնի տհաս m անպատրաստ, դեռ պատանեկան հասակից ծանրաբեռնվում է մեծ ընտանիքի հոգսերով ու գրականական պարապմունքով։ Օշմարիտ որ բավականին դիմացկան պետք է լինի հոգին, այն հոգին, որ յուր մեջ կրտմ է գրական կոչման ավյունն ու ձգտումը, որ կարողանա դիմանալ այս երկտ իրար ճնշող, իրար մեռցնող ազդեցություններին — ընտանեկա՛ն հոգսերի տառապանքին ե գրական ձգտումների հուզմունքին, որոնք միասին, միաժամանակ և անդադար մտքտառմ են աՏ– վերջ։ Այս մի զարհուրելի կռիվ է, որ ապտրդյուս է անում ամեն ջանք, ոչ ընտանիքին ես մի ճար անում, ոչ գրականության մեջ

881