Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/356

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


11. ՓԻԼԻՊՈՍ ՎԱՐԴԱԶԹՐՅԱՆԻ՚ս

Շուլավեր —Թյւֆլիո

Ր»0՚թ.]

Սիրելի Յվվիպ.

Քո վերջին նյութերդ այն տեսակ են, որ մարդ դժվարանում Է կարծիր հայտն ե} վախենալով, թե— չլինի սխալվեմ։ Աոաջինի մեջ ինձ դուր եկավ այն դեկադենտական կւասկածը, թե ուրիշները, թև բո սիրեյիին որեէ նմանության անեն — այդ գ ո– դ ս* ո ե յ և Ա Ա ր ու ն ի ք|„ Ա դո» զայրանում ես դրա համար ա ավե||ւ իւիստ զգամ |>ո մենակությունն ու տխրում™» ասում եմ դուր եկավ, բայց չեմ" հասկանում։ Երկրորդը մի փշուր Է, ճանկ֊ ոած այն մեծ նյութից — թե որքան չնչին են մարդկային ուժերը բնության ե նախախնամության անհունության առաջ։ Եվ չեմ հասկանում, թե ինչու սրա մեջ գործ ես ածել «շունչ» բառը, թեիեո V հոգու» տեղ Լ; «Իտւցը», ոչինչ, լավ Է ասված։ Իսկ «Իմ կտակից» իսկի բան չհասկացա։

Ս՛ի խոսքով այս անգամվա նյութերդ անհաջող են։ Ինչպես երևում Լ՝ տաղանդդ սպառվում Է։

Նամակիդ մեջ իզուր ես ինձ հակաճառում, թե բանաստեղծները նոր մտքեր պետք Է հայտնեն—որ հայտնած չլինեն ուրիշները։ Հենց այս նյութերը գոռում են— թե նոր միտք չկա։ Ա– մենամեծ ու ամենախոր միտքը միշտ կարող ես լսել մի ապաշի բերանից, ամենացած ամբոխդ հազար մի բարձր մտքեր Է շոա ու մուռ տալիս ամեն օր։ (Բանաստեղծության տեսակետից միտքը ի*նչ Է որ — միայն նյութ, հում նյութ, մատերիալ։ Բանաստեղծ չի նա, ով որ հայտնում Է, թե մարդը ոչինչ Է բնտւթյան առաջ— բանաստեղծը նա Է, ով որ թեկուզ դրան լսելուց հետո — այնպես ներկայացնի ու պատկերացնի այդ հարաբերռւթյունը, որ– ընթերցողն զգա ու տեսնի… Շեքսպիրից առաջ են հայտնած բոլոր այն ստքերը, որ նա իր հանճարի ֆոկուսի միջով ցւպ§ Է տալիս աշխարհին։ Այս Է մրցության դաշտը–֊ մտքերը, Որ արդեն կան (և անկարելի Էր, որ չլինեին առաջուց) առնել, կեն–