Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/382

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


filmt nj|i| ձորերով. Թ}ւֆ||ա էինք գալիս, հայրս ասավ, Օհանես,

ti|i նայիր Mi ծառին, կարծես, թե օքմին2 լինի էն ժայռի գլխին !|էսՍ«|(տս>։ Itu }>եզ պետք է ասեմ, որ հորս շատ էի սիրում։ Երբ siji Hս1111h մեոավ, ամեն անգամ այդ ձորով անցնելիս ես տեսնում 11» <սյ(? մենակ ծառը միշտ ժայռի գլխին կանգնած ե կարծես թե 1111111< ձայնն էլ ապրում էր այն ձորում ու ամեն անգամ կանչում — նայիր, Օհանես, էն ծառին նայիր., կարծես թե մենակ օքմին լինի ապոի գլխին կանգնած։ Այժմ անցնելիս, նայեցի և,~. այլևս չկար էն ծառը ու հետն, էլ,չկար այն հրաշալի պատրանքը — իմ հոր ձայնը։ Երկուսն էլ կորել էին;

Մի անգամ պետք է տեսնես այդ ձորերը, բայց մանավանդ գարնանը։

Վագոնում, հետս,էր տիկք, Աա^ար^անք* դերասանուհին։ Լւաա– (տրերի ու Դեր եղի գեղեցիկ, քմահաճո խաղերից, սքա%ացած անդադար կրկնում էր — «վա՛յ, մեբա… ես մեբա…» և չգիտեմ ինչպես, տիկինը այդ գեղեցկությունների բուռն տպավորության տակ ուխտեց սիրել, հավիտյանս սիրել (իհարկե, ոչ թե ինձ) և գտավ, որ չարժե մի րոպե անգամ ապրել առանց սիրելու։ Ես լուռ էի։

— Դուք բանաստեղծ մարդ եք, ի՛նչու Դուք էլ չեք ուխտում, դիմեց ինձ։

— Բանաստեղծներն, ավելի լավ են, համարում սիրել, քան թե ուխտել, պատասխանեցի ես ու ծիծաղեցինք։

Արշալույսին երևացին Անիի ավերակները, ապա թե ծավալվեց Արարատյան դաշտը՝ մի կողմում սրբազան Մասիսը վեհա– վւաո համարձակությամբ մտած երկնքի ծոցը, մյուս կողմը չքնաղ Արսպածր իր րսյն փեշերը ւիռած ու բազմած լեն ու բոլ։

քփրէիւսկան». խորհրդավոր ու համարձակ են Արարատյան աշխարն ի գեդեցկա թյուն ներր։

()ատ qեղեցիկ Է տեսարանը և Երևանի առաջնորդարանի պատշգամբից։ Ես շարունակ այնտեղից հիանում Էի; ու մտորում։

Հենց հասա Երևան, իջա–, թե չէ, պատշգամբում նստեցինք — աշուղն էլ մեր ետևից մտավ։

է՜՛ս չեմ մոռանալ այդ րոպեն։ Ոտներիս տակ, ներքև, պղտոր, մռնչալով, ոլորապտույտ անցնում Է պատմական Հրտզդանը