Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/383

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


(Աբովյանի սիրած Զանգին), հիշում եմ Աբովյանի՝ Զանգվի ն նվի– րած կրակոտ տողերը, հիշում եմ Ալիշանի

«Հրազդա՚ն, գետակդ իմ հայրենի, Հրագդա՚ն, ջըրիկդ իմ անուշիկ…»։

Նայում եմ Արարատյան դաշտին, մտքովս անց են կենում մեր պատմության փառավոր շրջանները, կենդանանում են հոյակապ հերոսները, որ ապրել ու թաղվել են այդ դաշտում, սըր– տիս խոսում են սքանչելի լեգենդները, որ դեո ապրում են այստեղ։ Վերջապես դեմուդեմս ամպերից բարձր փայլատակում է Մասիսը, ծերանա քմահաճույքներով մին մթնում, մոայլում, մին բացվում ու ժպտում, բայց միշտ սիրուն, միշտ խորհրդավոր,— այնինչ աշուղը, հայոց կույր աշուղը, երգում է,

«Գողգոթայից բարձր է Սասանի սարը, Գողգոթայից դըժար է Սասունի սարը, Իմ խաչն առած ես բարձրանում եմ Սասունի սարը…»։

Նույն օրն եեթ ինձ ման ածին ու ցույց տվին Երևանի նշանավոր հիշատակարանները։ Տեսա Սարդարի պալատը, մի սքանչելի հնություն, որ արդեն կորչելու, քանդվելու վրա է։ Ռուսները չեն պահում։ Տեսա հարեմը, այսինքն հարեմի փլատակ, փոքրիկ, կամարակապ սենյակները, ուր այնքան գեղեցկուհիներ հառաչել են ու անիծել, տանջվել են ու թաղվել այդ լայնարձակ դժոխքում, որ իր մութ ու տարտարոսական շինություններով ահագին տարածություն է եղել բռնած։ Տեսնո՞ւմ ես, ինչ լավ ժամանակ ես ծըն– ւ|ել դու։

Այդ առաջին օրը։ Մնացածը հետո, թե ինչեր եղան։ Ամեն անգամ, երբ ընկնում եմ մեր գավառները, խիղճս ինձ տանջում է, որ տեսնում եմ ինչպես են վերաբերվում, ընչեր են սպասում, այն ինչ մենք…

Նոր Հայրիկի3 մոտ էի. հիվանդ է։ Վաղը գնում ենք խմբով

372