Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/390

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


# քՓ կ մի Շոպենհաաեր3 գտ||ա է մեջտեռյւ կանգնում ու հայտարարում— թե՝ մարդը մարդուց ավելի է տարբերվում, քան թե մարդը՝ անասունից։

Իսկ այն, որ դա աոարկում 1աք թե անսարքում այս կա, այն կա, կամ սա ու նա կան, որո% սիրում ես, դրտճավ էլ հենց ապա– ցուցանում ես եղածի խեղճությունը, դրության թ£ւ|աւաւթյու1ը։ Բանաստեղծը նրանով է բանաստեղծ, որ ապրում է ընդհանուրով, շատերից է խոսում, ոչ թե մի քանիսից։ Մի քանիսն ինչ են որ, թեկուզ և լինեն։ Բայց մի քանիսի մեջ էլ որ խոր թափանցես,, գուցե այն էլ քչացնես ու փչացնես։

Ուրեմն կարված կյանքի ամեն կապերից….

Բայց U, ինչպես դու ճշմարիտ բացականչում ես, անկարելի է այդպես։ Այո՛, ճշմարիտ է.

Ես էլ վիրավոր գընում եմ փախած՝ Անհայտ օրերի խավարի ընդդեմ, Ամենքից Հագված, ամենքին ք»ղտծ,,

Քեզ էլ կթողնեմ։ Քե՜զ, որ սիրեք եմ, ^քե՜գ, որ …հանդիպած իմ դժվար ճամփում.,. Ինձ չըհասկացար, ընկեր չեղար, դե, «Դու քո ճամփեն գնա՛, քույրի՛կ…»։

Պրծանք։ Սրանից հետո կարող են պատահել երջանիկ վայրկյաններ, սիրելի դեմքեր, լավ րոպեներ, բայ§ յլնդճաճռտ ֆոնը չեն վախում։

Նա, ով որ կյանքի համը լավ է տես% ե նուրբ ճաշակ ռւՏի, նա խորն է զգում դառնությունը և ա$դ՝ միշտ առաջը դրած զտ!– րումարից կրկին ու կրկին ճաշակելը տանջանք է արդեն, իսկ լավագույն հաճույքների հույսերը հեռանում են, գնում են դեպի ապագան, երազ են դառնում կամ մեռնում։

Այս է1 կարճ կտրեիք, որ քեզ ՀյԽ&ձթացՇեՎ, 1§ամ աչքերիդ, չվնասեճ։

Զարգացման մտաի£ խոսելիս դու զատ ես հիշատակում

37Ք