Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/392

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


կակաս* աշխարքը; Դուցե այդ լինի իմ գլխավար արժանիքը։ Այգ էլ, հարկավ, մեծ րան է, եթե այդպես է։ Բելինսկին ասում է* բանաստեղծի մեծությունը ամենից առաջ կայանում է նրա ժողովրդական լինելու մեջ (народность): Ամենից առաջ ամեն բանաստեղծ իր ժողովրդի սիրտը պետք է լինի։ Սակայն նրպ$ից հետո կա մի ուրիշ մեծ խնդիր, թե որքան հաջող է նա կարողացել հառաչել այդ մեծ հառաչանքը։ Հոգին գտնելուց հետո պետք է մարմինը չմոռանալ։ Բանաստեղծը չէ" որ վարպետ է։ Այդ մասին դու քիչ ես խոսում, թեե դրա փոխարեն գրեթե բոլոր լավ կտորները հանդես ես դնում։

Մի խոսքով, ավելի շուտ դու աշխատում ես ծանոթացնել ինձ հետ ընթերցողին, և այն էլ հենց սկզբից որոշած, թե նա մեծ տաղանդ ունի, քան թե դնում ես ու քննում։ Ինձ թվում է, թե քննադատը շատ է բարեկամ կամ բարեհաճ։ Սակայն այդ տեսակետ է ու համոզմունք։

Թեև դու չես ասում, բայց այնպես ես փռել ու ներկայացրել, որ բացի լավից, ուրիշ բան չի երևում։ էդ հերիք չի, ՛հալա դեռ ուրիշից էլ ինչ որ թարգմանել եմ նրանց զգացմունքներին և շնորհքին էլ հաղորդակից ես անում։

Նկատողություններս այդտեղ կանեմ, մանավանդ, ինչպես գրում ես, դեռ սրբագրվելու է։ Դրանք մանր բաներին են վերաբերում։

Վերջում խոստովանեմ, որ լավ չկարողացա կարդալ։ Դավի թը1 քիչ մնաց, այն էլ շարունակ զբաղված էինք կամ մարդիկ էին փնում։ Ուշադիր կարդալու ոչ ժամանակ կար, ոչ էլ հարմարություն։

Ահա կառքն էլ եկավ (Դավթի), խոսքս կտրեց։ Եթե մոտս մնար— լավ կլիներ, բայց Դավիթն ասում է անկարելի է:; Կգամ կխոսենք։

Հողի մասին ինչ որ Դավիթը կասի— պակասն էլ կիմանամ ու կգրեմ կամ կասեմ2։

Բարևներով ու համբույրներով՝

քո Օհաննես