Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/393

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


24. ՖԻԼԻՊ ՎԱՐԴԱՋԱՐՅՍ/սԻՆ

Թքւֆ||տ—ադե յցտբքւտ ՚

1906 թՏ մայիսի 30.

Ֆիլիււյ ջան.

էսպես եղավ։

Բարձրացավ Ո՚ասաստանի մեծ փոթորիկը1 և ամեն բան տսւկն ու վրա աբավ։ Մենք Էլ ընկանք իրարից հեռու, մի տաբի Է, ավել Է թե պակաս, այդ Էլ չեմ հիշում —չենք տեսել իրար ու չենք խոսել իրար հետ։ Ես շատ եմ կարոտել։ Եվ այդ Էլ շատ լավ Է։ Միշտ՛–լավ Է, երբոր մարդ զգամ"՝Է, որ մի թանկ բան ունի– որտեղ ոպամ Է լինի։

Մի ժամանակ դա նամակներ գրեցիր, ես թափառում Էի։ Հենց տուն նստեցի— մի քանի անգամ գրեցի, այլևս չպատասխանեցիր— Էլ չհասկացա ինչպես եղավ, այնուհետև լսեցի, և սկսվեց աքն* ինչ որ ոչ ոք չէր երևակտյել։

Դու անշուշտ հիշում ես — հեքիաթների մեջ կա, թե այսինչ մարդը քնեց, մին էլ աչքը բաց արավ—տեսավ շուրջլլ կանգնած զորքեր սպասում են իը հլւամանին և այլն ըստ կարգին— մի իտսքով ատրդը^ ո%ւ€կաթծ թագավոր է դւաւել։

Այդպես էլ ինձ հետ պատահեց։

Երեխեքս հավաքեցի, գնացի էոոի։ Օտտ լավ գիտեի, որ խաոնակությոէքար են պատահելու, գիտեի, որ մեր գավա– ււում անիշխանություն ե ամեն անկարգություն կարոդ է լինել և ես շատ պետք կգամ — բայց պատանածն իմ սպասածից էլ ավելի եղավ։

Մի հեքիաթ, որ դարձավ իրականություն և մենք ապրում էինք մերթ լույս աշխարքում, մերթ մութ։

Ես, ինչպես ասի, հանկարծ ւպդքսւն մեծ պաշտոնի մեջ հայտնվելով և ձեռքիս ունենալով ուժ— ամեն ջանք շարունակ գործ եմ դրել մեր գավառներում խաղաղությունը պահելու և կւտպւածների առաջն առնելու։ Եվ այսօր ես այնքան գոհ չեմ,

տա