Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/414

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


. feu էւ թեև* կյանքին ու աշխարհքին շատ փիփսոփաատաո ՚՚|:,յ, վերաբերվում ե մի հաստատված խաղաղ է|Արւսրէղւսւււ(փ ու Տհմ դեպի մահն էլ, բայց այսուամենայնիվ էս ամ 14Աո փ>ես ;՚ււաւ ՝'fafl՛՛՛ազդել; Մանավանդ ֆիզիկապես էլ շատ եմ թուլացել։ Դրկ<»ե երկու տարի է էս կոշմարի մեջ պտտվում եմ, ամառն էլ ամառանոցի փոխարեն էջմիածնի դժոխքն ընկա, նրանից հետո է| երեք ամսից ավել հիվանդացա— իհարկե պետք է թուլանայի։ ճշմարիտն ես լսել, որ հանքային ջրերը պիտի գնայի կազդուրվելու և հանգստանալու, բժիշկները էդպես էին խորհուրդ տալիս, բայց չեղավ։

էս երեխանց բանն էլ մի փորձանք է դարձել։ Հենց Տիգրանի էս տեղից դուրս գալու օրը Արտիկին կանչել էին զինվորագրության1 ստուգելու առողջական դրությունը, իսկ Համլիկին, որ մի տարի ժամանակ էին տվել՝ բռնեցին տարան, հետն էլ պատերազմի դաշտից երկու եղրորս բերել էին հիվանդանոց։ էսպես էլ խառը դեռ մնում է ամեն բան։

" Վերջապես երանելի Հոբի7 նման պիտի բացակտնչենք՝ օրհ– նըված լինի աստծու կամքը։ Ուրիշ ի՛՛նչ անենք, ամեն բան հո մեր ձեռին չի։

Հեղինե ջան, էևոնի (Շանթի) հետ ուղարկում եմ իմ նոր տպած բրռշյոզփց— Նաղաշ Հովնաթանի մասին* ու մանկական խաղերից— Հայոց առածների խաղը։ Տիգրանի9 հետ էի ղրկելու խաղերը— ետևից բերինք վակզալ— չ հասցրինք։ Գիրքը դուն ու Տիգրտնը կկարդաք կզարգանաք, խաղն էլ Վառուշը10 կխաղա կզվարճանա։ Հետո երկուսդ էլ ձեր տպավորությունն ու ■կարծիքը կգրեք։

էսպես վշտի ժամանակ մարդիկ կան, որ իրենց գինուն են տալիս, մարդիկ կան թղթախաղի կամ զանազան ուրիշ առա– T^Or՛ելունների–– ես էլ էս բաներովն եմ զբաղվում պարապ ժա– մաճավս։ >ե օգուտ չտան, վնաս հո իսկի չեն տալ։

Սերոնք՝ ամենքս էլ շատ ուրախացանք նամակիդ համար և շատ ու շատ բարևներ են անում քեզ ու Տիգրանին, համբուրում ենք Վաոռւշիկի4, թեև նա Շան ու Կատվի մտերմությանը ավելի

ա