Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/415

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


է գնահատում։ Տիգրանն ի՛՛նչ է անում։ Ես շատ եմ ուրախանում, »ւր ամեն անգամ նրա մասին լավ բաներ եմ լսում։

Միշտ քո՝

Հովհաննես

87. ՋԱՊԵԼ ԵՍԱՅԱՆԻն* ԲոոժուՏ—Թիֆլիս

1 օգոստոսի 1916, Ռորժոմ

Սիրելի տիկին Զաբել.

Ստացել եմ թե՛ Ջեր նամակները, թե՛ հեռագիրը։ Տեր-Անդ– րեատանինը2 հանձնեցի իրեն։

Շատ ցավեցինք Ձեր հիվանդության համար, բայց հավատացած եմ, որ թեթև բան էր ու անցած է արդեն։

Իմ ընկեր Տեր-Անդրեապանն ու ես մեծ հաճույքով հաճախ քւիշում Էինք Ձեզ Թորժոմի անտառներում։ Նա գնաց արդեն։ Թերևս ես Էլ մոտ օրերս Թիֆլիս անցնեմ մի կարևոր գործով։ Ձեզ կհանդիպեմ–– մի քիչ խոսենք։ Մեր Անդրանիկն Էլ, իր նամակից Էնպես Է երևում, պետք Է վերադարձած լինի Թիֆլիս3։

Պետք Է խոստովանեմ, որ Էստեղ նոր եմ զգում, թե ինչքան եմ ջարդված ու հոգնած թե՛ ֆիզիկապես և թե՛ բարոյապես։ Եվ մի ծանր թախիծ ճնշում Է սիրտս շարունակ։ Շատ բան Է խորտակվել ինձ համար աշխարհքում, և աշխարհքը շատ ցավերով Էյցվսւծ արդենդ Շատ բան կա» որ էլ չեմ սիրումդ և բաներ էլ կան, որ սիրում եմ, բայց տեսնել չեմ կարող։ Օրինակ, էն օրվանից նետո, որ տեսա մորս՝ սպանված եղբորս4 դիակի վրա, և մյուս սպանված եղբորս (սպային)5 էլ թաքցրինք, որ նա չիմանա, այլևս չեմ կարողանում տեսնել նրան, իմ մորը։

Անցյալ տարի, էս ժամանակ, էջմիածին էի6։ Անկարելի է պատմել, թե ինչ էր էջմիածինը անցյալ տարի էս ժամանակ։ Բայց ամիս ու կես մնացի, զբաղված էի գլխավորապես որբերով, ե, հիրավի, էն ժամանակ էլ, ես և տեսնում էի, և զգում էի դըժ– բախտության ու թշվառության ահռելիությունը, բայց միայն հե–

404