Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/420

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


իրհսը չի, տաղանդի պակասությունը >ի, այյ հանգւսմանռադՓ, ինչպես և իմը չի էն աոավելությունը, որ ես ավելի եմ ազգային այլ դար8յալ հանգամանքների նը։

Մի խոսքով՝ օբյեկտիվ ահարգալից վերաբերմունքը, կիրթ գեղարվեստական ճաշակն ու աոողջ գրական հասկացողությանդ վերջ ի վերջո որոշելու են ամեն մեկի տեղը։

Եվ օրհնյալ են ամենքն իրենց տեղը։

Բայց մի բան ինձ շատ զարմացրեց։ էդ ի՛՛նչ ոտանավոր է, որ ես ղրկել եմ Դամաո Քաթիպայի արձանի բացմանը։ Իսկի միտս չի։ Շատ է հավանական, որ հիմար բան լինի։ Ինչ որ է, մյուս անգամ եթե ուղարկես, շատ շնորհակալ կլինեմ։ Միայն էնքանն եմ հիշում, որ շատ էին զոո անում, թե պետք է մի բանով շնորհավորես, իսկ թե ես ինչ արի, չեմ հիշում5։

Շահագիզի հոբելյանին6 էլ ընկերներս զոո արին։ Ուզում էի միայն հեոագիր տալ— թե չէ՝ նամակ կամ ոտանավոր գրի։ Ես էլ մի նամակ գրեցի։ Բայց հոբելյանական անպատասխանատու շնորհավորական շուշխունաները մի կողմ թողած՝ որ Շեքս– պիրի ասածի նման, ավելի շատ փայլ ունեն՝ քան ջերմություն, իմ կարծիքը Գամաո Քաթիպայի մասին Էն Է, ինչ որ իր ժամանակին գրել եմ Վեսելովսկուն7։

Վերջապես։

Վաղը— մյուս օրը Թիֆլիս ենք գնալու։ Գրադարանս շատ եմ կարոտել։ Լավ բան Է։ Թեև չեմ կարողանում կարդամ, բայց շարունակ Էնպես Է թվում, թե Էն բոլոր լավ-լավ գրքերը մեծ մարդիկ են, հենց իրենք հեղինակներն են չորս կողմս շարված ու անվերջ զրույց ենք անում։

Աոայժմ ցը։

Տղերանցը շատ ու շատ բարևներ։

Քո Հովհ. Թումանյան

409