Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/66

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


պ|տկտրորքէ> որ ամեն տեղ, ոտ կերևա, միտ յ& «դիպվածով» լասՏ լի նեյ ով մի բան* դատում ու» դատապարտում՛ է ամեն գործ ու* գործիչ, աոանց ճանաչելու, առանց* ամաչելու։ Դուք^ էն՛ անհոգի* տա– փակ ընթերցողն եք, որ կարդում է, պարապությունից ու «դիպվածով» ձեռքն ընկած մի քանի տողով, առանց խոր ու լուրշ նայելու, առանց հասկանալու՝, տգետ ա թեթև սկսոււ! է քննադատել ու «հարվածել», ե առանց հասկանալու։ Էլ շպրտում Է թառերը,— շանտաժ, ժանտախտ, թանագող…, թեկուզ ե դեմը կանգնած՛ լինի մի գրական մեծություն։

Կանգնեցեք ձեզ հասկացնեն, որ եթե մի մարդու ասում եք գրական մեծություն, զգույշ պիտի լինեք նրա դեմ գրական կռվի դուրս գալիս, ճանաչեք ձեր չափը ու չհամարձակվեք մյուս անգամ Էլ Էդպես ստահակորեն հոխորտալով ու բերաններդ շաղ տալով ծառս լինել մի այլ գրական մեծության դեմ։

1է՜վ Դրամթլան։

Դուք Էնքան տգետ եք, չեք Էլ իմանում, որ հեքիաթներդ գրական մարդիկ չեն հորինում* այլ* առնում* եա ժոդովիդակտնլք ու պատմում։ Եվ շնորհքը հենց Էդ պատմելու մեջնէ Է, որ իմտէա1 ի՞ն|ը փոխենք ինչը դուրս գցեն| ինչը պտռ՛ենք ի% լ%€քվէւվ| ի% ոՏով տ ինչպես պատմեն, որ և գեղեցիկ դարս գա 1 ժողովքւդա*՛ կտնի համն ու հոտը չկորցնի։

Էսպես Է, ո՛վ հայոց գրողներին «կքքթող» Դրամբյան։ Եթե ես առած լինեի նույնիսկ ս1 Հտյկոլնու գրքից, դարձյտլւ կմնար իմ արածն օրինավոր ու– անպտրստվելխ !էս* Է № ուղիղ ճա$1սպտր* հը| որովէ հոսանքդ պետք Է տտլ^ ներս> բերելդ ւատղջւ ժտ|տ{իդա– կա& տոեղծսպ^րծու^ուաւրըյ և» տժեղ, քտրոատ,, կենդանի-յ1զւռ§*–

Դուք Էդ չեք* հտսկանու#, հերիք չէ, դեռ դրա* հետ |լ- սուտ եք ատոմք խաբում եք? մարդկանց, իբր թեր ես ի# պտտման «Ծքէտը» վերցրեւ եմ Հտյկունու գրքից։ Էն Էլ «բառացի»։ Եվ մինչև անգամ երեսն եք ցույց տալիս։ Դե այժմ աչքներդ բաց արեք, նայեցեք ձեր 0*ոյց տվտ# երեսին։ Եւ* գրե| եմ^^իտը^, Հայկունին «Աքշըղ– Այ^լորը»։ № Ցտի ոտը փուշ Է մտնում՛, Հայկտնու այհխրը փուշ £ գտնում։ Իմ ծիտը տեսնում Է պառավը փետի Է ման գալի, ոպու# Է թոէիրը վպռի, փետ չունի. Հտյկունէռ այհլորը տէսնոււք Է պաոա–