Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/82

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


1910

1№1Ն № Հ^է*^

Ամեն երևույթ ունի իր արտաքին կերս^րանքը— ՚ ձնԱ • ծ ներքին իմաստը–֊հոգին։ Ապրողը, գեղեցիկը, կատարյալը գը– րանց ներդաշնակությունն է, բայց էդ ներդաշնակությունը, դըժ– բախտաբար, շատ է դժար, և մարդիկ սովորաբար վագում եէ հեշտին, իսկ հեշտը ձևն է։ Երբ չեն կարողանում ըմբռնել մի որևէ բանի ներքին իմաստը, հոգին կամ թե չէ կորցնում են ժամանակի ընթացքում, պաշտում ու պաշտպանում են ձևը, աոանց հասկանալու։ Եվ հաճախ մեծ գաղափարների անուններով րտկ ձևեր են պաշտում։

Եկեղեցի ասելով գմբեթավոր Էն շենքն են հասկանում, ոտ սրբերի պատկերներ կան, վառած մոմեր ու տերտերներ, թեե հենց բառը— եկեղեցի բոլորովին այլ բան կնշանակի։

Նույնիսկ Էն մոմերն Էլ որ վառում են, մի ժամանակ մթության մեջ միտք Է ունեցել, բայց Էսօր օրը ցերեկով վառելով պահում են միայն ձևը անմիտ ու անխորհուրդ։

Հոգևորական ասելով երկար շորեր են հասկանում ու երկար միրուք։ Եվ եթե նա ավետարանը փչացնի— ոչինչ, բայց եթե միրուքը խուզի, անշուշտ մեծ իրարանցում կձգի հավատացյալների մեջ։ Քրիստոնեություն ասելով մկրտություն, պատարագ, պսակի ու թաղման, տնօրհնեքի «է գերեզմանօրհնեքի ծ այլ արտաքին ծեսեր ու արարողություններ են հասկանում։

Էդպես Է պատահում Ա նոր գաղափարների հետ։