Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/83

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Ուսումնարան ասելով ավել՛ի շատ շենքն են հասկանում, քան թե ուսուցիչ ա աշակերտ։ Եվ էդ հասկացողությանն է խոր պատճառը, որ ուսուցիչը մեզանում էնքան հաճախ ու հեշտ ենթարկվում է զրկանքի, հալածանքի ու արհամարհանքի։ Ուսումնարանի գաղափարը նրա հետ չի կապված, այլ շենքի։

Կհարցնեք.

— Ձեր զեղումն ուսումնարան կան

— Հա՛։

— Քա՞նի աշակերտ կա մեջը.

~ Աշակերտ չկա. էս մի քանի տարին և այլն։ Մի խոսքով գլխավորը պատերն են։

Գրականության ասելով էլ երրեք կենդանի մարդիկ չեն հասկանում, այլ տպած գրքեր» և մինչե անգամ դրանից ավելի վատը՝ անուններ…

Թատրոնն էլ մի մեծ շենք է» որ բեմ անի, մեջը տոմսակներ են ծախվում ու դերասաններ են խաղամ.

Իսկ դերասան կնշանակի– բեխերը վեր արած մարդ…

Ձևն ա ձևապաշտությունը ամեն տեղ, և վա՛յ էն մարդուն, որ էս տեսակ միջավայրում հասկանում ու սիրում է իրերի ա երևույթների ներքին իմաստը և մանավանդ նրանց առողջ ամբողջությունը։

էս տխուր խորհրդածության առիթը տվեց Թիֆլիսի հայոց թատրոնի խնդիրը, որ վերջին օրերս գրավել է մամուլի ա հասարակության ուշքը։ Հայոց թատրոնը մեռնում է, էսպես հայտարարեցին։ Եվ ահա կոնսիլիում են կազմել չքնաղ հոգեվարքի շուրջը ծերունի Մանթաշյանը, մի քանի ուրիշ հարուստներ Ա նրանց թամաշավոր մեծ բազմություն;

— Ի՞նչ է հարկավոր սրան, որ կենդանանա;

— Փող և սեփական շենք։

Նույն ռեցեպտը ինչ որ գրեցին սրանից տարիներ ւասսջ։ Փող տվին, բայց նա կրկին մեռնում է։ Մեկն առաջարկում է, որ էս շենքից, Արտիստականից մյուսը փոխադրեն—ազնվականների թատրոնի շինությունը։ Թայց նա էնտեղ էլ կմեռնի։

80