Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Մեր-մանուկ այսպես
Գրկված են, քնած.
Վերևիցն ասես
20
ժպտում է աստված։
Միայն աղմկում է
Այս լռությունը
Գյուղացու սայլի
Խուլ ճռնչյունը։
25
Եվ նրա գլխին
Կանգնած գյուղացին
Հորովել է երգում,
Հանգիստ է հոգին։
Երջանիկ է նա
30
Բնության գրկում,
Հոգետանջ ցավեր
Չունե յուր սրտում։
|
|
| 6 |
է |
II |
Հովտում ողջ գյուղը
|
ՀԻՆ ՕՐՀՆՈԻԹՅՈԻՆ
(էջ 28)
| 2 Հհ, Դփ |
Իրանց հասակի կարգով, ծալպատակ,
|
| 11—12 |
Նըրանց առաջին գլխամերկ կանգնած,
|
|
Ձեռքներս խոնարհ կրծքներիս դրած,
|
| 19 |
Եվ մեզ օրհնեցին. «Ապրե՛ք, երեխե՛ք,
|
| 27—23 |
Ուրախ երգերըս վշտալի դարձան
|
|
Եվ ես հիշեցի մեր օրը լալիս,
|
| 27 |
Խաղաղություն ձեզ, մեր խելոք պապեր,
|
