Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/119

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ԲԱՅՐՈՆ

ՇԻԼԻՈՆԻ ԿԱԼԱՆԱՎՈՐԸ




ՍՈՆԵՏ ՇԻԼԻՈՆԻՆ

    Ո՜վ ազատություն, շունչ հավերժական,
Բանտերումն ես դու շըքեղ ճաճանչում,
Այնտե՜ղ, ուր սիրտը՝ քեզ բընակարան
Եվ քո սերըն է միայն ճանաչում։

    Եվ երբ որդիքըդ զարկած շըղթայի,
Անլույս բանտերում նահատակվելով,
Փառավորում են երկիրն հայրենի,
Ծավալվում ես դու հողմի թևերով։

    Շիլիո՛ն, քո բանտը սըրբավայր է միշտ,
10 Եվ քո տըխրալի հատակը՝ սեղան.
Բոնիվարն այնտեղ տանջվեց բազմավիշտ,
Թողեց հետքերը քարերի վըրան։

    Եվ թող միշտ մնան նըրանք անջընջում,
Որ բըռնությունից աստվա՜ծ են կանչում։

1

    Գորշ են մազերըս, բայց ոչ տարիքից,
Ոչ էլ մի գիշեր