Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/246

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Իրեն երկաթի մահակը ձեռին։
— «Հե՜յ հե՜յ, գողեր ու գազաններ,
Ջարդեմ քըշեմ սարերն ի վեր]»։

111—112 տողերի փոխարեն՝

[Ու Էն ամպրոպի ձենը հենց առած]՝
Վայրի գազաններ [ելան զարհուրած],
[Իրենց որջերից], բըներից փախան,
113 Դավիթն Էլ ընկավ նըրանց ետևից,
115—116 Գայլ, ինձ, առյուծ, արջ, վագըր բըռնեց,
Հավաքեց, բերավ իր նախրին խառնեց,
118—119 Ոռնոց, մըռընչյուն, աղմուկ, աղաղակ...
Քաղքըցիք հանկարծ մին Էլ ի՞նչ տեսան.—

120—126 տողերի փոխարեն՝

[Փոշին ամպի պես բարձրանում Է վեր],
Ու քաղքի վըրա անհամար գազան
Գալիս են հըրես [բացած երախներ]։
[Սըրտաճաք եղած,
Գործները թողած],
Փախան, [լըցվեցին տուն], ժամ [ու] խանութ,
Ամուր փակեց[ին] դուռն ու լուսամուտ։
127 Եկավ Դավիթը, կանգնեց մեյդանում.
129 Հե՜յ կովատեր, հե՜յ գոմշատեր,
134 Ձեր եզն ու կով գոմերն արեք։

141—146 տողերի փոխարեն՝

— Ամա՜ն, քեզ մա՜տաղ, ա՛յ Օհան ախպեր,
Մեր ապրանքն ու մալ թող մընան անտեր,
Էլ ոչ կով կուզենք, ոչ գոմեշ ու եզ,
Միայն թե սըրանից ազա՛տ արա մեզ,
Թե չէ՝ Էս քաղքին փորձանք կըբերի,
Գայլերոց կանի, կըտա կավերի։
147—160 [Ելավ, Դավթի մոտ գընաց Օհանը.
Հը՞, Դավիթ, ասավ, ո՞նց Է քո բանը։