Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/277

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Արևը բացվեց աշխարքի վըրա,
Ցնցուղը զարկեց Սասմա սարերին,
Սարերը ելավ Դավիթը ահա
230 Իրեն երկաթի մահակը ձեռին —[1]
— Հե՛յ-հե՜յ գողեր ու գազաններ,
Ջարդեմ, քըշեմ սարերն ի վեր։
Որ կանչեց, նըրա ձենից ահավոր
Դըղորդ, դըմբդըմբոցն ընկավ սար ու ձոր,
Ու էն [ամպրոպի] ձենը [հենց] առած,
Վայրի գազաններն ելան զարհուրած
Իրենց որջերից, բըներից փախան»,[2]
< . . . > դատարկուն եղան։
Դավիթն էր ընկավ նրանց ետևից,
240 Որին մի սարից, որին մի ձորից
Գայլ, ինձ, առյուծ, արջ, եղնիկ բըռնեց,
Հավաքեց բերավ իր նախրին խառնեց,
Իրիկվան պահին քըշեց դեպ Սասուն։
[Մեկ էլ]<Քըն>ած քաղքըցիք մին էլ ինչ տեսանք
[Փոշին սարերում բարձրանում է վեր],

  1. 230—248 տողերի արանքներում՝
    Սարերը ելավ մեր հըսկան ահա
    Երկաթի [գերան] մահակը ձեռին
    — էսպես որ [կանչեց] գոռաց, ցած-ըստորոտում
    Մարդիկ կարծեցին ամպն է որոտում
    Ու կանչեցին երեք անգամ
    Քարե գլուխ, երկաթ ատամ
    Ինձ, առյուծ ու արջ ելան զարհուրած,
    ա Դավիթն էր երկաթ մահակը ձեռին,
    բ Դավիթը ընկավ նրանց ետևից,
    Նըրանց ետևից ընկավ < . . . >
    Ինձ, առյուծ ու արջ < . . . > բըռնեց,
    [Հավաքեց, բերավ խառնեց իր նախրին],
    Իրիկվան քըշեց ողջ Սասմա քաղաք։
    Փոշին ամպի պես բարձրանում է վեր,
    Ոռնոց, մըռընչյուն — աղմուկ, աղաղակ
  2. 237—242 տողերի դիմաց, լուսանցքում՝ «Սրտաճաք եղան, փախան»։