Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/298

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Ասին սրանք, սազերն առան ծնկներին դրին ու գովեցին Խանդութ խանումին։

Օրհնյալ բարերար ի աստված][1]
Քո զորքն է շատ, ու երեսը քո — արդար[2]
Դու պահես կտրիճ Դավթին,
[Արժանացնես Խանդութ խաթունին][3]։

Դավիթ. < . . . >
Հասակն ասես, Դավիթ, դրախտի մեջ կանգնած [նոճի ծառ][4],
Քառսուն կանգուն— մեկն էլ ավել է, (կանգնած աշտարակ)։
                 (Ախ 40 կանգուն)
Նրա ծամեր թե հարցընես— 40 ճյուղ ծամ է—
                 (Ախ 40 ճյուղ ծամ)
Թիկունքին ճոճվում, կրունկն է ծեծում[5],
[Ճակատն ասես— ձնոտ դաշտ է— ախ ձնոտ դաշտ],
[Ունքերն ասես]— < . . . >
[Մտիկ տաս հասակին— շիմշատ չինար][6],
(Նրա ճակատը Հալաբա դաշտն է— (երկու թիզուկես էր)][7]
[Նրա ունքեր կամար֊կամար— ղալմով քաշած]․
Մարմինն ասես, մարմար, Դավիթ < . . . >
[Նրա աչքեր չինու փնջան (չինու կթղա)]

  1. Աստված [տեր] բարերար
  2. Զորությունդ է շատ
  3. Արժանացնես իրար։
  4. [Նրա] հասակը [հարցընես]— < . . . >
  5. Թիկունքին ճոճվում, մեջքն է ծեծում,
  6. Տողի դիմաց, աջ լուսանցքում՝
    Ճակատն ասես, շարմաղ, ճերմակ ձմրան դաշտ է,
    Ակռեքն ասես, սիպտակ գերմակ, շարված մարգարիտ.
  7. ա [Նրա ճակատը] լեն ձնոտ դաշտ է— յոթը կանգուն է— մեկ լե ավել,
    բ [Նրա ճակատը] լիքը ձնոտ դաշտ է— յոթը կանգուն է— մեկ լե ավել,