Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/421

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Ավազակները երգում են

Անուշ քնած է Սինամ թագավոր,
Երազ է տեսնում մարմար պալատում,
Սակայն աշխարհքում նա է բախտավոր,
Ով որ թագուհուն սեղմում է գրկում։

Նորա պալատին գիշերվա ժամին
Անհամար քաջեր հսկում են անքուն,
Բայց երգ է ասում կտրիճ հարամին
Ու ջերմ համբուրում չքնաղ թագուհուն։

Համբուրում է նա, և ձայնը պաչին
Սինամ արքայի պալատն է հասնում,
Լսում է արքան իր քնի միջին
Եվ սիրտը սաստիկ այրվում երազում։

Ա՜խ, Սինամ արքա, քաջ Սինամ արքա,
Հաստատ լինես դու քո ոսկի գահին,
Քեզ պես ողորմած թագավոր չկա,
Որ չես խնայում և քո թագուհին։


Երգը վերջացավ «<…>»:

— Կեցցե՛ Սինամ թագավորը, Սինամ թագավորի կենացը,— գոչեց ավազակապետը և կուռը թագուհու վզով ձգելով համբուրեց։ Նրա խումբը հռհռաց։ Սինամ թագավորի սիրտը այրվեց։

— Այս համբույրը թանկ է Սինամի ամբողջ թագավորությունից,— ասաց թագուհին և թիկնեց ավազակապետի կրծքին,

Ապա նրան խայտաճամուկ շորեր հագցրին, կռներին փոքրիկ բոժոժներ կապեցին ու գցեցին իրանց շրջանը, սկսեցին ծափ տալ ու աղաղակել։ Սա սկսեց պարել, պարեց, պարեց, նորից քեֆ արին, մինչև բոլորն էլ հարբեցին, հղփացան ու կշտացան։ Կինս էլ դարձյալ ձի նստեց ու անհայտացավ դեպի տուն։ Ես թուրս հանեցի, ներս մտա, բոլորին կոտորեցի,