Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/520

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Սիրուն աշխարհը հագեցրել է քեզ.
141 էլ ի՞նչ ես ուզում, դու ապրել ես, ծե՛ր,
153 Վերևիցն էր այս շնորհքն ինձ տված։
156 Լուռ փափագում են իրար հանդիպման,
165—168 Ինչպես տարագնաց ըսպիտակ հավքի
Հեռու կողմերից չըվող երամը,
Թողնելով գաղտնի յուր օթևանը,
Ուղղում է յուր չուն կողմն արևելքի։
169 Անոսր մշուշի միջիցը— հեռվում,
179 Հիշեցի մեր ձորն և մեր շըրջական
191 Աչքիս առաջից արագ անցկացան։
193 Յուր զգեստներով, ինչպես կենդանի
195—196 Զրահի շռինդը, փայլն հըրացանի,
Նորա հայացքը հպա՜րտ, աննկո՜ւն,
290 Եվ օջախի մոտ իրիկունները
214—218 Ազատության մեջ։— Ապրեցի, ու կյանքս
Առանց այդ երեք երջանիկ օրի
Քո ուժաթափված ծերությունից էլ
Ավելի տխուր ու մռայլ կըլիներ։
Վաղո՜ւց, շատ վաղուց մտադրվել եմ
221 Տեսնեմ ինչո՞ւ ենք գալիս մենք աշխարհ,
224-245 Երբ որոտմունքը վախեցրել էր ձեզ,
Սեղանի առաջ երբ որ խըմբովին
Դուք ընկել էիք խռնված այնպես,
228 Ես կըգրկեի մըրրիկն հողմազայր,
230 Ձեռքով շանթն էի բռնել ցանկանում․․․
232 Ինձ այս պատերում ի՞նչ պետք է տայիք
243—245 Ականջ դրեցի, հետևող չըկար։
Որոտմունքն ընկավ, մի շերտով երկար
Դժգույն ու դալուկ լույսը բացվելով
247 Եվ նորա վերա ես որոշեցի
254—255 Սակայն չէր ճնշում երկյուղն իմ հոգին.
Ինքս, ինչպես գազան, խորթ էի մարդոց,
258 Վըտակն հեղեղից սաստիկ հորդացած
264—267 Հարվածը համառ ժայռերի կըրծքին։
Նա մեղմանում էր և դարձյալ ուժգին