Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/521

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Խաղաղության մեջ հանկարծ որոտում.
Եվ ահա վերևն աղջամուղջ օդում
269 Երկինքը կարմրեց, մի թեթև քամի
274 Մըտիկ արեցի և չեմ թաքցընում,
278 Այնտեղ է տանում ժայռն աստիճաններով,
279 Բայց միմիայն չարը իջավ նրանով,
281 Կորավ ստորին անդունդների մեջ։
282—284 Շուրջըս ծաղկում էր պարտեզն Արարչի.
Ծիածանագույն զարդը կանաչի
Դեռ պահպանում էր արցունքն երկնային.
290 Լիքը ողկույզներ, և մերթ նրանց մոտ
292—293 Դարձյալ պառկեցի,
Ականջ դրեցի
295 Նրանք թփից թուփ շըշնջում էին,
307—308 Այնքան հստակ էր, որ հրեշտակի
Թռիչքը սուր աչքը բռնել կարող էր,
310 Այնքա՜ն էր լիքը ջինջ կապուտակով,
312 Խորասուզվեցի, մինչև յուր շոգով
316 Դեպ հեղեղատը անդունդի եզրից,
318 Սկսեցի իջնել։ Երբեմն մի քար
322 Ետևից ակոս ու թոզ անելով
326—327 Եվ մահվան երկյուղն ինձ չէր վախեցնում։
Հենց իջա տակը այն թեք֊թեք ժայռի
330 Նորա սառնորակ ալիքին ընկա։
334 Վեր քաշած երկչոտ հայացքս վախով
340—341 Սիրելիների անվան հնչյուններ
Միայն արտասանել սովորած լիներ։
343 Սակայն խոր տպվեց իմ մտքի միջին,
345 Մի աներևույթ ոգի երգում է.
350 Ծիծաղելով իրան վրա։
356 Պատել էին ոսկյա ստվերով։
358 Եվ աչքերի մութն այնքա՜ն էր խոր,
361—362 Շըփոթվեցին։ Հիշում եմ միայն
Կըժի ձայնը, երբ որ ջուրը
366 Եվ ետ քաշվեց սրտիս արյունն,