Այս էջը հաստատված է
| 368—369 | Եվ գնում էր թեթև, կամաց. |
| Շիտակ իրա բեռան տակին, | |
| 377 | Ինչպես նորա դուռը բացվեց |
| 385 | Պառկեցի ստվերում։ Շուտով ըսփոփիչ |
| 391 | Ես ճգնում էի շունչըս քաշելու, |
| 395—398 | Բաց արած իրան գիրկն ագահությամբ. |
| Կարծես թե իրան որսը լիներ այն։ | |
| Լուռ ու խավար էր աշխարքը համայն, | |
| Միայն գագաթները ձյունոտ սարերի, | |
| 401—403 | Եվ հեղեղատն էր ճըղփում ափերում։ |
| Ծանոթ խրճիթում երբեմն վառվում | |
| Երբեմն հանգչում էր աղոտ մի կըրակ, | |
| 408 | Հոգումս ունեի միայն մի նպատակ — |
| 416—417 | Կատաղության մեջ երբեմն իզուր |
| Պոկոտում էի ես հուսակտուր | |
| 419 | Շուրջըս անտառ էր, կուսական անտառ, |
| 424 | Գըլուխս արդեն սկսեց պըտըտվել. |
| 428 | Այնժամ հուսահատ վայր ընկա զետնին, |
| 431—432 | Եվ արցունքներս վայր էին հոսում |
| Նորա երեսին տաք ցողի նըման․․․ | |
| 434—435 | Ընդմիշտ խորթ էին ինձ համար մարդիկ, |
| Եվ եթե հանկարծ կարճատև մի ճիկ | |
| 441—443 | Ո՞վ պետք է տեսներ, միայն մութ ծմակը |
| Մեկ էլ երկնքում սահող լուսնյակը։ | |
| Լուսավորված նորա լուսով, | |
| 445 | Թանձըր պատով շրջափակված |
| 453 | Այն անապատի մշտական հյուրը— |
| 455 | Նա կրծոտում էր, ուրախ մըրմռում, |
| 458 | Նայում էր լրացած լուսնյակի վրան, |
| 465 | Բայց համոզված եմ այժմ նըրանում, |
| Որ մեր աշխարքում | |
| 476 | Ծանըր ճյուղըս ինչպես կացին |
| 480 | Թեև նորա խոր վերքերից |
| 484—485 | Նորա կոկորդն ես կոխեցի |
| Եվ երեք գամ պըտըտեցի | |
| 487 | Իրա բոլոր ուժն հավաքեց, |
