Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/522

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


368—369 Եվ գնում էր թեթև, կամաց.
Շիտակ իրա բեռան տակին,
377 Ինչպես նորա դուռը բացվեց
385 Պառկեցի ստվերում։ Շուտով ըսփոփիչ
391 Ես ճգնում էի շունչըս քաշելու,
395—398 Բաց արած իրան գիրկն ագահությամբ.
Կարծես թե իրան որսը լիներ այն։
Լուռ ու խավար էր աշխարքը համայն,
Միայն գագաթները ձյունոտ սարերի,
401—403 Եվ հեղեղատն էր ճըղփում ափերում։
Ծանոթ խրճիթում երբեմն վառվում
Երբեմն հանգչում էր աղոտ մի կըրակ,
408 Հոգումս ունեի միայն մի նպատակ —
416—417 Կատաղության մեջ երբեմն իզուր
Պոկոտում էի ես հուսակտուր
419 Շուրջըս անտառ էր, կուսական անտառ,
424 Գըլուխս արդեն սկսեց պըտըտվել.
428 Այնժամ հուսահատ վայր ընկա զետնին,
431—432 Եվ արցունքներս վայր էին հոսում
Նորա երեսին տաք ցողի նըման․․․
434—435 Ընդմիշտ խորթ էին ինձ համար մարդիկ,
Եվ եթե հանկարծ կարճատև մի ճիկ
441—443 Ո՞վ պետք է տեսներ, միայն մութ ծմակը
Մեկ էլ երկնքում սահող լուսնյակը։
Լուսավորված նորա լուսով,
445 Թանձըր պատով շրջափակված
453 Այն անապատի մշտական հյուրը—
455 Նա կրծոտում էր, ուրախ մըրմռում,
458 Նայում էր լրացած լուսնյակի վրան,
465 Բայց համոզված եմ այժմ նըրանում,
Որ մեր աշխարքում
476 Ծանըր ճյուղըս ինչպես կացին
480 Թեև նորա խոր վերքերից
484—485 Նորա կոկորդն ես կոխեցի
Եվ երեք գամ պըտըտեցի
487 Իրա բոլոր ուժն հավաքեց,