Այս էջը հաստատված է
| 501 | Եվ կարծես լեզուս ծնընդից ի վեր |
| 503 | Բայց իմ թշնամին սկսեց թուլանալ, |
| 505 | Վերջին անգամ հուպ տվեց ինձ, |
| 508 | Ծածկված քընով հավերժական։ |
| 509—510 | Բայց հաղթանակող թշնամու դիմաց |
| Կանգնած հանդիպեց նա յուր օրհասին, | |
| 513 | Նորա ճանկերի հետքերը խոր-խոր, |
| 520 | Առաջ էի գնում թավուտ անտառում․․․ |
| 523—526 | Դուրս եկա կրկին ծայրը անտառի. |
| Օրը բացվեցավ, փայլուն աստղերի | |
| Բույլը չքացավ նորա շողերում։ | |
| Ըսկսեց ծխալ աուլը հեռվում | |
| 531 | Իմ չորս կողմերը ես աչք ածեցի. |
| 537 | Փայփայել գաղտնի խորհուրդ նվիրական, |
| 542 | Եվ ազատության օրին սովորած, |
| 547 | Սակայն դեռևս կասկածներով լի |
| 549—552 | Երբ հանկարծակի խաղաղության մեջ |
| Զանգերի ձայնը հեռվից տարածվեց. | |
| Այստեղ ինձ համար բոլորը բացվեց․․․ | |
| Օ՜հ, ճանաչեցի իսկույն ես նրան. | |
| 560—561 | Անլաց, ուժասպառ ես լսում էի։ |
| Սրտիցս էր այն ձայնն, ասես, դուրս գալի, | |
| 565 | Որ այնուհետև դեպի հայրենիք |
| 569 | Յուր վատ հեծվորին վայր է գլորում, |
| 574—576 | Այս միայն ջերմ է թույլ ու դատարկ, |
| Ցնորք է խաղի, խելքի խանգարում։ | |
| Ինձ վրա բանտը իրան կնիքը | |
| 581—582 | Ճառագայթներին մընաց արևի։ |
| Եվ օրեր անցան, և մի մարդ բարի | |
| 584 | Փոխադրեց պարտեզ, վարդին հարևան։ |
| 586 | Կյանքի քաղցրությունն շնչում էր այնտեղ․․․ |
| 589 | Նորա վառվռուն շողերն այրեցին |
| 591 | Ինձ ևս այնպես, ինչպես և նորան |
| 595 | Փուշ պսակի պես նորա տերևը |
| 608 | Իրան դեղնավուն մեջքով փայլելով՝ |
