Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/523

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


501 Եվ կարծես լեզուս ծնընդից ի վեր
503 Բայց իմ թշնամին սկսեց թուլանալ,
505 Վերջին անգամ հուպ տվեց ինձ,
508 Ծածկված քընով հավերժական։
509—510 Բայց հաղթանակող թշնամու դիմաց
Կանգնած հանդիպեց նա յուր օրհասին,
513 Նորա ճանկերի հետքերը խոր-խոր,
520 Առաջ էի գնում թավուտ անտառում․․․
523—526 Դուրս եկա կրկին ծայրը անտառի.
Օրը բացվեցավ, փայլուն աստղերի
Բույլը չքացավ նորա շողերում։
Ըսկսեց ծխալ աուլը հեռվում
531 Իմ չորս կողմերը ես աչք ածեցի.
537 Փայփայել գաղտնի խորհուրդ նվիրական,
542 Եվ ազատության օրին սովորած,
547 Սակայն դեռևս կասկածներով լի
549—552 Երբ հանկարծակի խաղաղության մեջ
Զանգերի ձայնը հեռվից տարածվեց.
Այստեղ ինձ համար բոլորը բացվեց․․․
Օ՜հ, ճանաչեցի իսկույն ես նրան.
560—561 Անլաց, ուժասպառ ես լսում էի։
Սրտիցս էր այն ձայնն, ասես, դուրս գալի,
565 Որ այնուհետև դեպի հայրենիք
569 Յուր վատ հեծվորին վայր է գլորում,
574—576 Այս միայն ջերմ է թույլ ու դատարկ,
Ցնորք է խաղի, խելքի խանգարում։
Ինձ վրա բանտը իրան կնիքը
581—582 Ճառագայթներին մընաց արևի։
Եվ օրեր անցան, և մի մարդ բարի
584 Փոխադրեց պարտեզ, վարդին հարևան։
586 Կյանքի քաղցրությունն շնչում էր այնտեղ․․․
589 Նորա վառվռուն շողերն այրեցին
591 Ինձ ևս այնպես, ինչպես և նորան
595 Փուշ պսակի պես նորա տերևը
608 Իրան դեղնավուն մեջքով փայլելով՝