Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ5.djvu/530

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


– Ի՞նչ պտի ասիլ, կգա կուզի, էլի։

– Հա՛, հազիր եմ արել։

– Դրա քյավթառ գել հերն անիծած։

– Ա՛յ տա, խի եք ասում, ապրանքատեր ա… բալքի ում վրա հոգին <1 անընթ.> ։

– Մինը դուք ըլեք, ինչ կանեք։

– Չէ , ախպեր, մեղք ա։

– Չէ՛, ախպեր, նա էնհենց մարդ չի, որ…

– Ա՛յ տղա, հրե գալիս է. վա՜յ է, մարդի աչքի ցավ տալիս՝ մտիկ տալիս վրեն։

– Վա յ, ջանս դուրս գա։

Մի մեծ ոչխարենի քրքում փաթաթված, կուչ եկած ներս է մտնում[1].<2 անընթ.> խեղճ ձայնով։

– Բարի օր ձեզ, տղերք ջան։

– Աստծու բարին, բիձա[2], քեռի ջան համեցեք էստեղ, դեսն արի, ա՛յ տղա, տեղ տվեք, (հառաչում են, որ կողմով անց է կենում)։

Դիպչում է սրան նրան, իբրև թե չի տեսնում, ձեռքը ճակատին է դնում, ապշում.

– Ղազար ջան, էդ դու ես։

– Հա՛, ես եմ, ես եմ, խնամի։

– Աչքս էլ տենըմ չի, քոռացել եմ։

– Վա՜շշ՜, տունը քանդվի անողի։

– Որդին մեռնի անողի։

– Վա՜յ, ջանս դուրս գա, քեռի։

– Սս՛ սո ւ. տղերք․․․

– Ա՛յ տղա, սուս կացեք։ Լռում են։

Ս<ԱՏԱՆԱՆՑ ՍԻՄՈՆԸ>– Գլուխը կախ տված, իբրև թե արտասուքը սրբում է։

ՔՅՈԽՎԵՆ.– Քեռի Սիմոն, մենք էսենց էլով–գեղով հավաքվել ենք, ախպեր, որ քո ցավին մի ճար անենք, թե կարանք՝ գողը՝ գտնենք…

ԱՄԲՈԽԸ– սս՜ո՜ւ, սսս՜ու՜․․․

  1. [<3 անընթ․>]
  2. [Սաքո]