Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ5.djvu/539

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


– Հրամանք ես, Բաղոն ինքը:

– Ախար նա 25֊ին քաղաքումն էր, նա ինձ բերեց․․․ Մենք եկանք տեսանք, որ արդեն կրակել են։

– Տո, քունը գրելն ա, ի՞նչ գործ ունես նա որտեղ էր:

– Ի՞նչպես թե․․․ Դուք ուզում եք անմեղ մարդ կորցնեք․․․

– Ես քեզ ասում եմ գրի, դու ատվակատություն ես անում։

– Դու կարծում ես, ինչ որ ասեք, ես կգրեմ․․․ Կամ թույլ կտամ, որ դուք․․․

– Տեղդ նստի, գրի, քեզանից խո բան չի՞ գնում, զուր տեղն ինչ ես նեղանում։

– Դուք․․․ (Սկսում են աղմկել, կռիվն ընկնում է)։

– Ես կվկայեմ, որ նա 25-ին քաղաքումն էր, որ դուք այսպես ինձ կանչեցիք և այլն․․․

– Հիմի կտեսնենք քո ուսումն ու մեր ուսումը։

(Գնալուց հետո)

– Տո, էս ի՞նչ ինգլիզն ա էլել։

– Աղա, տեսնում չես դրա մազերը․․․

– Հմի ո՞նց անենք, որ դրա վկայությունն էլ անց չի կենա։

– Հա , թե չէ վկա կկանգնի։

– Դրուստ, որ գիտես, էն շան որդին էլ քաղաքումն ա էլել էդ ժամանակ։

ՏԱՆ<ՈԻՏԵՐ>.-Տո՛, ես գիտեմ։

– Սուտ բռնենք։

ՍԻՄՈՆ.– Դու մի քանի հաց մեղր կարա՞ս գտնես։

– Կարամ։

– Սիմ<ո՛ն>, դու էլ մեղրը կտանես, կդնես դրանց մարագումը, կպահես օքմի տեսնի ոչ, մնացածը ես գիտեմ։

– Իրան գող բռնենք։

– Իրան չէ, ախպորը. դուք էլ կասեք, որ էս փլան վախտը տեսանք նրանց, երկուսդ կասեք՝ էստեղ տեսանք ձեռները լվաներ, երկուսդ կասեք էսհենց գեղիցը փախչեր։