Էջ:Իմամաթ.djvu/147

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


պաշտում էին այն Ալլահին, որն ուղարկել էր Սէիդ.ԱլիՄէհմէդին, իրենց մարդապաշտութիւնից—ի մա մա պաշաոլթ իլսից աղատելու, իրենց մտքին ու դատողութիւններին աղատ թ ը ոիչք տալով* ղիտութիւնով, արվեստներով աս աքանալու, և որ տ մեն աղւխա լորն է, աղատւևլու կղերի և բռնակալների կեղեքումներից, որոշ ղրական օըէնքներով և ժողովուրղից լ։՝1ոււլւ֊ւած «Ռիքալի—Ագլիյ> ժողովներով։

Բէհայի քաբողութիւններով այնպէս աճեցտւ ՜Բաբիների թիւը, այնպէս բարձրտցաւ նրանց վարդապետութեան բա-բոյական, փիլիսովսոյական հայեացջը, որ ամենայն իբւս ւամր Բաբիները իրենց անւանեցին ԲէհԱՅԻնԵՐ, որոնց զարդացմտն ամենաբարձր շբքանը կարելի է համարել ութսունական ՚ թ լականները (18^0—90 թԻսկ Բէհայի մահւանից յետո, մանաւանդ Ազէմի ձգտումները պա բդելուց յետո թ.՝)

Բէհականները հետղհետէ ետ քաշւեցան, նշանաւոր անձնաւո-րութիւնները հեռացան, սկսեց սրանց թիւը աստիճանաբար նւագիլ և օրից օր պակասիր Ադէմի իւր անձնաւո րութիւնը յայտ• ՝ նաթիւն Լզուհուբ՝) յայտարարելը ամէնքն այնպէս ընդունեցին, իբր շիական իմամների վե բակենղանանալը, նրա լսհհրը հադիսների կրկնութիւնը, որոնք լքեցին հետևորդներին, հեռացրին և առանձնացրին Ո՛չ բարձր պաշտօնէութեան, ոչ էլ մտքի ու վագի ներկայացուցիչներից մի խերսհաս մարդ չը մնաց, ոբ զի քան ի Ազէմին, որպէս «յայ անութեան հետևելու, ասպարէղը մնաց համբակներին։ Այս Բէհականներից շատերը թէև այսօր առերես հհտեումեն երկրի պետական կբօնին1 շի տ կան ութեան, բայց բոլորովին ազատամիտ են դարձած, տո -գորւած հիմնական վերանոբոգշական մտքերով, սպուսա մեն ոչ թէ կրօնական որևէ բար և կար գութեան, այլ քաղաքական րէֆորմատորի։