Էջ:Իմամաթ.djvu/226

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


հանքում և կոլւզում էին, որ լրացնեն իրենց բացը* Աւազա կապետները իրենց վիզը կենարօնական վաբչութեան ճան կերից աղատելու համար չէին մերժում գոհացնելոլ նահանգաւղեաների համեստ պատանքները։ Այո պարագային Արդարի լի նահանգապետը (հահսէվանի առաքնորգ Ի*ոսրովից իւր բաժինը կորզելուց յետոք նրան նենդութեամբ յանձնեց հիւ սէին%ուլի խանին, որը կալանաւորեց և շղթայակապ գլորեց իւր բանտը, որսւեղ հինգ վեց ամսւա տանքւսնյէից յետո, քսանը հինգ հազար թուման տւեց։ խալաթ ստացաւ (պարդե), վերադարձաւ ծննդավայրը իւըայիններին* ոբ նորից կոդոպ տէազգաբնակութիւնը ապագա փիչհքարի համար փէշքեաշ պատրաստելու։

17. Մեծամեծ աւազակներին զարհուրեցնելու, նրանցից պատկառելի գումարներ կորզելու, ժոզովուբգին, ազգաբնա կութեան սոսկացնելու, ընկճելու տենչով, իւր կաո ավար ու֊թեան սկզբնական ամիսներում Նիղամի-Սալթ անէն շատ խիստ վալսեց ձեռքն ընկած սրիկաաւազա\լների հետ, մերկ ու տկլոր ոճրագործների հետ, որոնք Խոյի, Մարազայի ճանապարհներին մարդիկ էին կոզոպտել ն ււպանութիւններ կատարեր Այս աւազակներին թնդանօթի բերանին կապել սսեց և ցրւեց, կամ մոբթոտել տւեց։ Այս անգութ խստութիւններից յետո, որոնք ազատւելու համար ոչ գրամ անէ-ին, ոչ միքնորդ, որ կարողանային ծախու գեել իրենց կետնՔԲ՝ եբբ Խոորովին էլ այն աստիճանի տանքեց, էլ աւտզա կապետներին ոչ մի խօսքով հնար չեզաւ համոզելու, նրանցից ոչ ոք անձնատուր չհդաւ, Թաւրիզ չեկաս Աւազակապետները գիչեր-ցերեկ զինւած թափառում էին այս լեռից միւսը, անտառից% անտառ, գիւղից՝ գիպ և պարսիկ պաշտոնակալները երբէ-ք չէին յադգեիլ նրանց գիմաւորել, նոյն

Օօօց1ք