Էջ:Խաչատուր Աբովյան, Երկերի լիակատար ժողովածու, հատոր 1 (Khachatur Abovyan, Collective works, volume 1).djvu/256

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


ԶԳԱՑՄՈՒՆՔ ԵԻ ԱՂԵՐՍ։
ԱՌԱԻՕՏ



1 Մինչ քօղն մառնամուտ մթին գիշերոյ
Պատկառեալ ծալէ զիւր ստուեր անհետ
Եւ ի քոյ ճաճանչիւն ճառագայթ լուսոյ
Զգենուն արարածք զծիրանի զգեստ։

Մինչ չքնաղ երկնիքդ վարդագեղ դշխոյ
Վարսիլք ոսկեհուռ, ի դէմս ծիծաղի
Բացեալ զակնթարթ քնքուշ իւր գեղոյ
Յողջոյն ի յաղքատ խրճիթ իմ մատչի։

Մինչ քոյ երկնահամբոյր ժպիտ հայրական
10 Մատեալ ի շրթունս ծաղկանց գեղափայլ
Առ քեզ կաթոգին փնջեալ վերանան
Սաղարթք երփներանզք ցողովդ թաթաւեալ։

Արդ նուագ երկնատող հնչեալ յայր անտառ,
Զանխօսս ի բարբառ կոչէ խնդութեան.
Ահեղ քոյ անուան լինել շնորհաճառ
Անհուն էութիւն որ եսդ յաւիտեան։

Անդ թռչունք անմեղք մինչ զքոյգ զգացեալ
Խնամոց զօրութիւն ի ձայն ցնծութեան
Կախկան, ոստոստան, ճխխան զմայլեալ
20 էիդ շնորհաց եղեալ գոհարան։

Անդ ձորք, գարաւանդք քչչան կարկաչեն
Ի խոխոջ վտակս աղբերց քաղցրաձայն
Քարայրք, արձագանք ցնծան, աւետեն
Զյայտնութիւն փառացդ յանլուռ լռութեան։

Եւ ընդ կաթիլ ցօղոյդ մինչ և մեր չնչին
Գնտի ծոցածինք ի հոտ անուշից
Խնկեալ առ ի վեր քեզ յադերս մատչին
Պահել ղայս սիրոյ կապ յաւիտենից։