Էջ:Հայկական ժողովրդական հեքիաթներ, հ. 1 (Armenian national fairy tales, vol. 1).djvu/557

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Այս էջը հաստատված է


9. ԱՆԿՈՉ ՀՅՈՒՐԸ

Մե հատ մարթ ախչիկը տալըմ ա օտար տեղ մարթի: Էդ մարթը մե տարի իրա ախչկա տունը չի էթըմ ա: Մի տարուց ետ ախչիկը միտն ա ընկնըմ, էլըմ ա ձի նստըմ, գնըմ ա ախչկա տունը ղոնաղ:

Ախչկա կեսրարը, որ խնամին նոր ա էթըմ, լա՜վ պատվըմ ա:

Էդ ախչկա հերը մտածմը ա, որ․ «Համաշա[1] ինձ պատվըմ են, լավ կըլլի, որ մե ժամանակ մնամ ըստեղ»:

Մտածըմ և ընտենց էլ անըմ ա:

Շատ երկար մնալուց ետը խնամին զայրանըմ ա, ասըմ ա.— Ա՜խ, էս ե՞փ պիտի էթա էս մարթը իմ տնից:

Մե օր էլ կեսրարը ժամ ա էթըմ: Ժամիցը դառնըմ ա տունը, տենըմ՝ իրա հարսի հերը փետերը հավաքել ա, գոմի մեչը մե հատ առանձին տեղ ա շինըմ:

Հարցնըմ, ա.— Խնա՛մի, էս ինչո՞ւ հըմար ա:

Խնամին ասըմ ա.— Էսօր-էքուց իմ ձինս կծնի, քուռակը պտի կապեմ ընտեղ, որ տավարը չզարկեն, վնաս տան:

Կեսրարը մտքումը ասըմ ա. «Վա՛յ քու տունը քանդվի, շատ պիտի մնա հլա»:

Մտածըմ ա, բա ո՞նց անի, որ իրա տնից էթա:

Էլի իրիկունը էթըմ ա ժամ, եղելութունը պատմըմ ա տերտերին:

  1. Միշտ (ծանոթ. բանահավաքի):