Էջ:Պատմութիւն հայոց.djvu/145

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ



Ստորագրութիւն, որ ինչ սակս Բիւրասպեայ հաւաստին։

Զպղատոնականն համարձակագոյն այժմ բարբառիմ․ «իսկ արդ արդեօք իցէ՞ սիրելւոյ այլ ոք ես․ քանզի և չէ իսկ ոք»։ Զի ՚ի վերայ այլոց անհնարիցն, հնարաւոր վասն քո արարելոց մեր, կատարեմք և զայս․ զի զորոց ատեմք զբանս և զգործս, և այնոցիկ մանաւանդ թէ լուրն զլսելիս մեր տաղտկացուցանէր՝ այսօր ձեռամբ իմով շարագրեմ զայնոսիկ, միտս անմտութեան նոցա տալով, և զկարի վաղուց նոցա իրսեւ նոցա անհասանելիս աւասիկ յայտնեմ․ միայն թէ և քեզ այսոքիկ ուրախութիւն եւկամ շահ օգտութեան։ Այլ ծանի՛ր զատելութիւն մեր առ այսպիսի բան, զի ոչ յառաջինսն մեր ասացեալ գիրս, և ոչ ՚ի վերջին բանս արժանաւորեցաք շարել, այլ զատ և որիշ։ Եւ սկսայց այսպէս։

Ասացեալն ՚ի նոցանէ Բիւրասպի Աժդահակ՝ առ Նեբրովթաւ