Էջ:Ռաֆայել Պատկանյան, Երկերի ժողովածու, հատոր 1.djvu/164

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ԱԶԳԱՍԵՐ


   Երբ պանդոկումն եմ, ու իմ հանդիման
Կան կերակուրներ թանկ ու պատվական.
Մի՞թե չեմ հիշում վիճակն իմ ազգին,
Չեմ ասում. «Հայե՛ր, օգնեցե՚ք հային»։

   5 Թատրոնում նըստած՝ առաջին կարգում,
Ու մըտքիս պես-պես խրհուրդ են ծագում.
Դըպրոց...թեատրոն...հայոց զորք... ուսում...
Չե՞մ ասում. «Հայե՛ր, գաղթեցե՛ք Արզրում»։

   Կալվածատեր եմ. տընտեսը իմ տան
10 Հավաքեց բերեց ինձ փող բավական.
Ես չե՞մ հասկանում ազգիս հանգամանք,
Չե՞մ ասում. «Վանին խիստ պետք է մի բանք»։

   Մահիճս կակուղ, վըրես տաք վերմակ,
(Ես շատ բարի եմ քընի ժամանակ,
15 Մանավա՛նդ երբոր փորս էլ է տըկռած)
Չե՞մ ասում. «Հային տվե՛ք խորշ ու հաց»։

   Օրն է միգապատ, տափը թաց ու ցեխ,
Բեռնակիր մշակը ոտքին չունի տրեխ.
Տաք տեղից ասած չե՞մ հազար անգամ,
20 «Հե՞ր երկաթուղի չունի Հայաստան»։

   Կընկաս չորս կանգուն կերպասե ագին
Որքա՜ն լավ խորհուրդ բերեց իմ մըտքին.
Չասացի՞ հային. «Ձեզ համար ժըլատ,
Իսկ եղբարց համար պիտ լինել առատ»։