Էջ:Ռաֆայել Պատկանյան, Երկերի ժողովածու, հատոր 1.djvu/207

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ԾԱՂԿԱՁՈՐ


   Վշտալից սիրտս ոխ-քենով լըցված,
Նայում եմ քու վրա՝ տաճար ավերած,
Անցած գնացած դարերը շար-շար
Կենդանանում են մտքիս անդադար։

   5 Սարերով պատած հովիտ ծիծաղկոտ,
Կանաչափայլ լի ծաղկոք խնկահոտ,
Խաղաղ խրճիթներ մեջը ցիր ու ցան,
Մրգաբեր անտառք, բերրի անդաստան...

   Եվ ժողովուրդը այն դարեր ամբողջ
10 Ուրախ, երջանիկ էր ու քաջառողջ.
Աշխարհ գալեն մինչ մուտն ի գերեզման
Ապրում էր նա զերդ որդի բընության։

   Չուներ նա երբեք ոչ իղձ և ոչ ախտ,
Չգիտեր ինչ է լինել տարաբախտ,
15 Գոմշուկն ու կովը, ոչխարն ու այծը
Էին երջանիկ աշխարհիս գանձը։

   Դարն այն ոսկի էր, ու տեղը դըրախտ,
(Մի՛ փնտռեք ուրիշ-այդ էր կյանք ու բաղդ)...
Հանկարծ չորս դիեն փոթորիկ շնչեց,
20 Երկինք ու գետին իրար հետ խառնեց։

   Չորս դիեն գրոհ տըվեց թշնամին՝
Պարսիկ ու Մոնղոլ ու Հույն ոխերիմ,
Կողոպտեց ավան, տուն ու գերեզման,
Քանդեց, ավերեց տաճար սրբության։