Էջ:Axel Bakunts, Collected works, vol. 1 (Ակսել Բակունց, Երկերի ժողովածու, հատոր 1-ին).djvu/476

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ծվծվում, այնինչ շուրջը, գետը մռլտոցով քարերն է կրծում։

— Անդո, ա՜յ էն մեկին կարաս խփես...

Անդոն կուզեկուզ մոտենում է, փոքրիկ խիճը ձեռքին։ Ու միշտ ջրածիտն ազատվում էր անակնկալ վտանգից։

— Թե իմացար նրանք որտեղ են քնո՜ւմ...

— Նրանք չեն քնում...— Եվ Անդոն լեզվով ծպծպացնում է, գլուխն օրորում։

— Նրանք ջրի վրա ճոճք են շինում, մեջը քնում...

Թե Զիզին թողար մթնով գայի... Բոլորին էլ կբռնեի...

— Բա լիսեմնը...

— Լիսեմնը էստեղ չի գալիս... Նրա տեղը վերի ձորն է...

Ժայռերի ստվերոտ կողերը մամուռով է պատած։

Ջրի ցնցուղները թռչում են վերև, հասնում նրանց... Ու երբ ժայռի տակով կուզեկուզ անցնում ենք, մամուռիր ջուրը արճիճի ծանրությամբ կաթում է մեր բաց գլխին։

— Էն ի՞նչ էր ֆշշաց...

— Սո՜ւս... օձ կլինի․․․ էստեղ օձի բներ են։ Որտեղ քեղ կա, էնտեղ էլ օձը...

Ու սարսափով, վախից զգուշ կոխելով ցատկում ենք քարից քար, ընկնում գետափի բանուկ ճանապարհը։

— Անդո, քեղն ո՞վ է տնկում...

— Օձերը,— լրջությամբ և մեծի տոնով պատասխանում է ընկերս։ Եվ հավատը, որ օձը հողի մեջ թաղում է քեղի սերմը, ինչպես կոտեմը մեր բոստանում, ու հետո ծլում է, մեծանում լայնեզր, ճեղքված տերևներով քեղը, թփակալում և անանցանելի դառնում, և վտանգավոր, որովհետև նրա տերևի կպած տեղը մրմռում է, բշտիկներ են առաջանում.— այդ հավատը արմատանում է ինչպես թուփը, որի մագիլները կպել են ծանր քարին։

— Անդո, էդ քեզ ով է ասել.․ ․