Էջ:Axel Bakunts, Collected works, vol. 1 (Ակսել Բակունց, Երկերի ժողովածու, հատոր 1-ին).djvu/477

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


— Չոլախ Եգորը...

— Բա նրան ով է ասել...

— Ո՞վ պիտի ասի.․. Իրա գլխիցն ա դուրս բերել։ Ինչքա՜ն բան գիտի էն չոլախը...

Ու Նեղին դեռ չհասած, շորերս մաշկում ենք, կռնատակին դրած վազում։ Իսկ Նեղն արդեն լիքն է արևից խանձված մանուկներով։

Անդոն քարից քցում է իրեն, օդի մեջ պտույտ անում և թաղվում փրփուրի ամենախոր տեղը... Ապա գորտի նման դուրս է թռչում և պառկում քարի վրա, արևի տակ։

— Անդո, կովը քեղ կուտի՞։

— Չէ․․․ Կսատկի։

— Գոմե՞շը...

֊ Չէ՝։

— Ձի՞ն։

— ՉԷ՛․․. Մենակ ուղտը կուտի։

— Բա նա չի՞ սատկում։

— Չէ՛․․․ Ուղտը ոչ օձից է վախում, ոչ քեղից։ Նրա թուքը որ երեսիդ կպչի կվառի։

— Ո՞վ ասեց էդ․․․ Չոլա՞խը։

— Չէ, ուղտապանից եմ իմացել։

Եվ նորից ցատկում է դեպի փրփուրը։

Մեր լողալուն չափ սահմանը կապտկելն էր։ Խշրտոցով իրար էին կպչում մեր ատամները, և ինչքան էլ սեղմում էինք ծնոտներս, չէր հաջողվում ատամների կտկտոցին վերջ տալ։ Արևը թեքվում էր, ստվեր էր ընկնում գետի վրա, ու սկսվում էր բարակ քամին։

— Է, հերիք... Դո՜ւրս եկ։

Վերադառնում ենք այգիների ճանապարհով։ Քար ենք քցում ա՜յս թթենուն, ա՜յն ընկուզենուն, ցանկապատի վրա կախ ընկած մոշն ենք ուտում, ամեն աղբյուրից ջուր խմում, մինչև հասնենք կամուրջի գլուխը։

— Անդո, Անա զիզին հրեն դռանը։