Էջ:Axel Bakunts, Collected works, vol. 1 (Ակսել Բակունց, Երկերի ժողովածու, հատոր 1-ին).djvu/525

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Ցածր կտուր էր, ներքևը բարդիներ, որոնց տերևները հազիվ էին դողում հովից:

— Լավն է մեր քաղաքը, չէ՞...— Հոգնած հարցրեց Լուսիկը։ Լևոնի պատասխանը քաղաքին չէր վերաբերում: Լուսիկի դեմքին կարմիր պուտեր էին, գիշերվա հետքերը:

— Իջնենք սառը ջրով լվացվենք...

Բարդիների տակով գնում էր ջուրը։ Մի կին ջուր էր առնում, քանի մարդիկ չէին զարթնել, և չէր պղտորվել առուն։ Նա նայեց, հասկացավ և ժպտալով ասաց.

— Փեշքիր բերե՞մ...

— Ո՞վ է,— լսվեց մի ձայն տախտակների կույտի հետևից: Լևոնը կանգնել էր պատի վրա և կիսամութում հիմքերի ձևից, գերաններից փորձում էր հաշվելու սենյակների թիվը: Մի ստվեր, գորշ անձրևանոցի մեջ փաթաթված մոտեցավ:

— Բարև, ընկեր...

— Բարև: Ով ե՞ս,— հարցրեց անձրևանոցի մեջ փաթաթվածը:

— Շենքին էի նայում...

— Վա՛յ ընկեր Լևոն, չճանաչեցի... Ներողություն: Գնանք, գնանք բուդկան... Կրակ եմ արել,— և մարդը նորից մեկնեց ձեռքը, իջեցրեց նրան պատից:

— Ձայնը ծանոթ է... Բայց չեմ հիշում,— մտածեց Լևոնը և խոսքը փոխեց շենքի վրա:

— Ի՞նչ շենք է...

— Սա, ընկեր Լևոն... Բնակշինկոոպն է շինում...

Համա ասում են ուսումնարան է: Էդքանը մեզ հայտնի չի։ Էլ ոնց եք։ Լա՞վ եք։ Մի անգամ ձեզ տեսա, ասի մոտենամ, մեկ էլ... Հա՛, հրես իմ բուդկան....

Նրանք տախտակների ետևն անցան: Մարդը տաշեղներից կրակ էր արել, վրան թեյամանը կախել...

— Հիմա էլ ըստի եմ բանում... Գիշերապահ եմ։

Կրակի մոտ ճանաչեց: Օսեփն էր, ղազախեցի Օսեփը։ Երեք տարի առաջ նրա սենյակն էր մտել տրեխներով,