Էջ:Axel Bakunts, Collected works, vol. 2 (Ակսել Բակունց, Երկերի ժողովածու, հատոր 2-րդ).djvu/122

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


տուն գալիս առաջին հայացքը նկարին էր ուղղում, տեսնի իր տե՞ղն է, չի՞ ծռվել կամ չի՞ կեղտոտվել։

***

Ընկերները մի օր Օվիսին իմաց տվին, թե քաղաքից մարղ էր եկել ղյուղի տավարը ցուցակ անելու։ Արաբաջին իր տավարը մեկին տասը պակաս էր գրել։

— Ես լսում էի, ասաց թե երկու կով ունիմ, մի երինջ, մեկ էլ մի ավանակ։ Մի քանի հողի ուզեցին հակառակել, Զաքին աչքերն էնպես խոժոռեց, որ տապ արին,— ասաց մեկը։

— Ոնց թե, բա դուք որտե՞ղ էիք...

— Ուրեմն տերությանը խաբե՞ց. մենք մեռած ենք էլի,— զայրացած հարեց Օվիսը։

Եվ Ղարիբանոցը որոշեց գաղտնի տեղեկություն ուղարկել քաղաք, հայտնելով Արաբաջու ունեցած տավարի ճիշտ քանակը։

— Մաթո՛ս, ես ասեմ, դու գրի,— դիմեց Օվիսն իր ընկերներից մեկին,— կով՝ ութ գլուխ, վեց եղ...

— Մինն աչառ ա, մի' հաշվի, հինգը գրի,— ասաց մի ուրիշը։

— Լավ, հինգը գրի, երկու ձի, հարյուր քսաներեք ոչխար...

Մի շաբաթ հետո ամբողջ գյուղն էր խոսում այն մասին, թե Արաբաջի Զաքին սուտ է ասել տավարը գրելիս, ու մեկը «դանոս» է գրել։ Իսկ Զաքին կատաղել էր, տեղ ու դադար չէր գտնում։ Արագ քայլերով բակն էր չափում, իրեն-իրեն թոնթորում.

— Էսպես էլ ժամանակ, ոչ կարգ, ոչ վախ...

Երբեմն էլ իր սրահից նայում էր Ղարիբանոցի խղճուկ տներին և զայրույթից մոռում.

— Էս շան լակոտն իմ գլխիո ձեն շատ ա բերելու։

Եվ Զաքին հենց նույն օրը որոշեց Օվիսին դուրս անել։

— Թող գնա սատկի սոված շան նման։

Բայց երեկոյան դեմ զայրույթը մի քիչ նստեց։ Նա գերադասեց մի ամիս էլ սպասել և աշունքադեմ դուրս անել։