Էջ:Barpa Khachik.djvu/313

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


հաաակությունները, երբ միտինգեն դուրս գային, բայց առայժմ հանգիստ էր: Մարիան առաջարկեց Միհրանին, փոխանակ Սեն-Միշելի վրա հառաջանալու, երթալ իր սենյակը, բայց Միհրանը վճռականորեն մերժեց։ Միհրանին համար անտանելի էր նաև Բարունակի լուռ ներկայությունը, բայց չէր զիջեր այդ մասին խոսք ընելու: Միհրանը հետաքրքրված կլսեր Մարիայի պատմածները և զուգահեռաբար կխորհեր Մաննիկի մասին: Անիկա խանդաղատանքով կմտածեր Մաննիկի կաղության, այդ ֆիզիկական թերության մասին, որ տկար երեխայի նման սիրելի և քնքուշ կդարձներ Մաննիկը, և Միհրանը կմտածեր, որ պարտական էր անոր ընծայել օգնություն և պաշտպանություն:


Մարիան կպատմեր, որ ինքն ալ Բարունակի հետ եկեր էր միտինգին և հերթի կսպասեին, բայց իրենք մուտքի դռան մոտ էին, երբ խառնակությունը սկսեր էր, անոնք թև֊թևի անջատվեր էին ամբոխեն, և նույնիսկ Բարունակը նրբամտություն ունեցեր էր դիմելու ոստիկանի մը:


— Մենք պարզ անցորդներ ենք, ըսավ Բարունակը,– շարունակեց Մարիան,— կուզենք տուն երթալ: Ոստիկանը կարծես հոտ առավ, որ Բարունակը բուրժուայի տղա է, մեզ ընկերացավ, անցուց բազմաթիվ ոստիկանական շղթաներե և մեզ թողուց Արբուսի փողոցին վրա: «Այժմ ուղիղ տուն գանցեք, — ըսավ ան,— փողոցը ապահով չէ»: Բայց մենք, փոխանակ տուն երթալու, Կլոզըրի եկանք և ի՜նչ տեսանք… Պատշգամբին բոլոր աթոռները օղին մեջ էին, մարդիկ՝ կատաղած, իրարու գլխի կնետեին ինչ որ գտնային ձեռքի տակ, իսկ սրճարանի դռները փակ էին: Վերջապես, Բարունակը բանալ տվավ ետևի դռներեն մեկը, և ներս սպրդեցանք: Սրճարանին մեջ ասեղ ձգելու տեղ չի կար, և ամենքը ոտքի կանգնած, կսպասեին ահեղ դեպքերու: Դուրսը… գիտես արդեն, քանի որ հոն էիր… Բայց սա ի՞նչ է,– ըսավ հանկարծ Մարիան ետև դառնալով և շուրջ բոլորը նայելով: Ոստիկանները, թեև բավական հեռուեն, կարծես շուրջպար էին կազմեր։


- Ուռկան նետեր են,— ըսավ Բարունակը ռնգային ձայնով: