Էջ:Collection works of Dikran Chokurian.djvu/110

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Առանց ծածկոցի բարձերը, այծի մազե հյուսված երկու շալեր նետեց անկողիններուն վրա:

Համբոն քաշեց Բրաբի թևն ուժգնորեն:

Բրաբ վեր ցատկեց, հասկցավ ամուսինին նշանը, ու երկու ծերուկները մեկ անկողինի մեջ քով քովի տարածվեցան:

Գոհար ալ քակեց էնթարիին կոճակները ու Խորասանի գոտին:

Հովը մոլեգնորեն կսարսեր հյուղը:

Մարող կրակները հազիվ մաշած վարդագույն մը կքսեին օճախի սև անկյուններուն վրա:

Հյուղը կմրափեր:

Ոտքի հարված մը հյուղին դուռը ցնցեց:

Հարվածը կրկնվեցավ:

Գոհարի ետին դարձավ շվաբած:

Ոտքի երրորդ հարված մը հյուղն որմերեն ցնցեց ու կորդ տաճկերենով գոչեց սարսռացող ձայն մը.

—Բացե՛ք դուռը,բացե՛ք շուտ,շա՛ն ծնունդներ:

Երկու մրափող ծերերը ոստում մը ըրին վեր:Համբոն քաշեց հաստ փայտ մը ու սպառնալից դուռին մոտեցավ՝ գոչելով.

—Ո՞վ է ատ, չենք կրնար ընդունիլ:

Վերջին հարված մը թռցուց նիգը,ու դռնակն ընկրկեցավ:Համբոն,Բրաբն ու Գոհար լեղապատառ անկյուն մը սեղմվեցան իրարու մոտ:Սպառազեն անծանոթ մը ներս մտավ,ցասկոտ հայհուչներով եամշին նետեց գետին,հրացանը տեղավորեց պատին,օճախին մոտ ուղղվեցավ ու զզվանքով կրկնեց.

—Մի՛ վախնաք, վախկոտ հայեր, բան չկա, եկեք: Ծերուկ Համբոն մոտեցավ անծանոթին ու հարցուց.

—Ին՞չ կուզեք մենե:

—Ոչի՛նչ, — կրկնեց դաժան նորեկը, — հոս գիշերել կուզեմ, վաղն առտու կերթամ. քիչ մը կերակուր ինձի, սանկ համով բան մը ըլլա, ընկերներես զատվեցա,հոս ինկա սխալ ճամփով, ինձի կըսեն էշզիա Հասո:

—Հասո՜... — հեկեկացին երեք տնեցիներ:

Հասո քանի մը կոճղ նետեց օջախի մեջ ու հարեց.

—Այո, Հասո, Հասո, էշզիա Հասո:

Հարսն և Բրաբ կծկտեցան անկյունը:

Համբոն բերավ սեր, չորթան, թութ, սերկևիլ մը դրավ էշզիային առջև հարգանքով ու նստավ ձեռքերը բարևած:

—Գյավուր, ուրիշ բան մը չունի՞ս, — սուլեց Հասոն:

—Ոչի՛նչ, պեկ, աստված վկա: