Էջ:Collection works of Dikran Chokurian.djvu/166

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Դյութանքը շուտով կմարի, սակայն՝ վերջալույսի հապճեպ հրաժեշտը գետի մը վրա:

Շոգենավը մեղմորեն կսահի հոսանքին դեմ ու գիշերին.գետը մթին ցամաքներու ընդմեջ, լուսեղեն-շփոթ՝ այլ անրջային աղիի մը նման կերկարի, գողունի սպրդում մըն է մեր նավունը՝ մեքենական տրոփյուններով ընդհատված:

Ջուրերուն ձայնն ավելի զով է հիմա ու վազքը՝ հզոր: Իրենց զրույցին ականջ կուտամ. անբացատրելի զրույց, զոր հին դարերե ի վեր Դանուբ կերգե:

-Մոնսյուեո, Երկաթի Դռներեն կանցնինք,- կըսե ձայն մը:

- Մերսի...

Սև, վերասլաց սարերու կիրճերուն մեջ ենք: Արշավող ջուրերու փոսփորային ու ժանեկավոր խաղերուն վրա, խոժոռ և անլույս երկնքին տակ:

Դանուբ կերգե երկաթե դռներուն մեջ. զսպված մռունչ մըն է այդ երգը, որ աղաղակ չըլար. անոպա սահանքը, մարմինը պրկող լեռներու կողերեն վիրավոր՝ կվազե, կեռա, հորձանոտ գալարումով կուգա իր վրիժակները կոտրել նավուն կաղերուն վրա, որ զորավոր սարսուռներով կցնցվի, այլ միշտ կընթանա: Գիշերային Դանուբի այս Հովիտը լի է ծեծկվող ջուբերու ու դեպի ծով արշավող հուսանուտին կատաղությամբ. տարտամ կոչեր կուգան, իբր թե քարայրներու մեջ բանտված հսկաներ իրենց շղթաները ժայռերուն բախեին:

Գետին խոսքն է այս գիշերներու մութին...

Կտրտմի մարդ, կսարսռա, բայց ծովու մենության աղաղակներուն տված զահանդումը չի զգար: Շատ մոտիկ, եզերքներու վրա քթթող լույսեր կան՝ դեղին աչքերը ցամաքին:

- Գետին վտանգավոր մասն անցանք,- կըսե մեկը:

- Այո՛, ուրախ եմ,- կպատասխանե անձկությամբ լեցուն ռուս աղջիկ մը կցկտուր ֆրանսերենով... Ամեն հուզում կդադրի քիչ հետո: Խաղաղ, անտարբեր կիսալուսի մը մեջ ծրարված Դանուբը հազիվ կզգացնե իր խաղացքը:

Օրշովը հասանք: Եղևինի սևավարս անտառներուն ստորոտը կցկված շքեղ օթևան է այս, ուր հանգստանալ պետք է գիշերվա մնացած մասը: