Էջ:Ghazaros Aghayan, Collected works, vol. 1 (Ղազարոս Աղայան, Երկերի ժողովածու, հատոր 1-ին).djvu/107

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Այս էջը հաստատված է

էդ մարդու ձեռքը, որ այնուհետև ինչ հրամայե՝ կատարեն: Նրանք ամեն հնար գործ են դնում, որ աղոթող մարդուն վախեցնեն կամ խաբեն: Բարձրացնում են ահագին որոտմունք, կռիվ, աղաղակ, քարեր է՝ որ նետում են, կրակ է՝ որ թափում են, բայց էդ բոլորը միայն թվում են էդպես, մարդը չպիտի վախենա, թե որ վախեցավ, նրա բանը պրծած է: Վերջը մոտենում են, բայց չեն կարողանում խազից անց կենալ: Ուրեմն սատանեքն էլ են վախենում ոչինչ բանից: Գետնի վրա փետով քաշած հասարակ գիծը մի անպաշարելի բերդի տեղ է բռնում միջի նստած խորամանկ մարդու համար: Մոտեցող դևերն այնքան դաժան, այնքան զարհուրելի ու սոսկալի դեմքով են երևում, որ մարդ ինչքան երևակայե, նրանից ավելի սարսափելի պատկեր չի կարող ստեղծել: Մարդը չպիտի վախենա, գլուխը չպիտի բարձրացնե. աղոթքի կարդալը չպետք է դադարեցնե: Սոսկալի դևերը երբ որ ոչ մի կերոլով չեն կարողանում վախեցնել, փոխում են իրենց դեմքերը և հրեշական կերպարանքները դիմակի պես մի կողմ է ընկնում և տակիցը դուրս գալիս ամենաչքնաղ աղջկան պատկերը: Լեզու ետք է, որ հիմի նկարագրե էդ աննման գեղեցկությունը: Գեղեցկուհին շատ գեղեցիկ է, բայց շատ էլ պարկեշտ չէ: Նա թույլ է տալիս իրան ասելու ամեն խոսք, իհարկե հաճոյական, ականջի դյուրեկան, սիրաշարժ. նա գործ է դնում անպարկեշտ ձևեր, բայց երիտասարդ մարդուն շատ հաճելի. մեկ խոսքով՝ եթե հողեղեն մի գեղեցիկ կնիկարմատ կարող է խաբել ումը կամենա, ի՞նչ կանե ուրեմն սատանան ինքը, քանի որ ուրիշներին էլ ինքն է սովորեցնում խաբելու կերպը: Բայց մարդը չպետք է խաբվի... Վերջը, նրբ որ ամեն հնար գործ են դնում ու չեն կարողանում մարդուն խաբել, իսկ նա իր աղոթքով նրանց տանջում, չարչարում է ավելի, քան թե դժոխքի կրակը, այնուհետև չոքում են նրա առաջին, աղ ու հաց բերում մեջտեղ, նրանով երդվում, թե՝ այսուհետև մենք քո ծառաներն ենք, երբ որ կանչես մոտդ, պատրաստ ենք, ինչ որ հրամայես, պատրաստ ենք կատարելու: Մարդը սատանաներից երդմնագիր է առնում և արձակում նրանց:

Հիմա դու ինձ ասա, Մանվել, մեկ մարդ որ բոլոր դևերի զորությունը իր կողմը լինի քաշած, էլ ի՞նչ չի կարող անել