Էջ:Ghazaros Aghayan, Collected works, vol. 1 (Ղազարոս Աղայան, Երկերի ժողովածու, հատոր 1-ին).djvu/64

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


բայց թե ի՛նչ բան է, ես ինչ կգիտենայի։ Ռոստոմն էլ,ճշմարիտ է,ինձանից երեք թե չորս տարով մեծ էր, բայց նա էլ ինձ նման ոչինչ չէր հասկանում․ անմեղ սրտով մենք շատ սիրում էինք մեկ մեկու։Օր չէր լինիլ,որ կամ ես չերևայի նրա աչքին,կամ նա՝ իմ։ Էսպես մենք իրար սիրով վառված՝ հեթիաթներում ասածի նման՝ ով տարով կմեծանար,մենք օրով էինք մեծանում։ Ռոստոմը դեռ տասնհինգ-տասնվեց տաեկան չկար, տեսնողն ասում էր՝ քսան տարեկան կլինի,բեղատաերը սևացած,հասակը չինարը դառած… Օր ու գիշեր աշխատում էր,որ ոչ մեկ տղից ետ չմնա թե՛ խաղալում,թե՛ կպչելում,թե՛ որս անելում,թե՛ մարդավարութենում,թե՛տանուտեղի հոգս քաշելում։Քանի որ փոքր էի,ես չէի փախչում նրանցից,խոսում էլ էի հետը։Մեկ օր հարցրի, ասեցի՝ «Բա չե՞ս հոգնում,որ էդքան դես ու դեն ես ընկնում»․․․Նա թե՝ «Չե ՝,Օսան ջան, երբ որ քեզ տեսնում եմ, թե հոգնած եմ լինում, հանգստանում եմ,թե քախցած՝ կշտանում,թե տխուր՝ ուրախանում...»

_Օ՜... սերն ի՜նչ ասես, թե չի անիլ...Ես էլ եմ սիրել, ես գիտեմ,_ասաց Հոռոմսիմը...

_Մեկ օր,_շարունակեց Օսանան,_մեկ օր իմ մորաքրոջ տանիցը գալիս էի,_իմ մորաքույրը մի շատ պատվական կնիկ էր, գիր էլ գիտեր, նա ինձ համ կար ու գործ._հա, իմ մորաքրոջ տանիցը գալիս էի գուլպա անելով, գիրս էլ կռանս տակին, հենց որ հասա մեր տան ներքևը մի ձոր կա, էն ձորը ,մեկ էլ տեսնեմ Ռոստոմը,թվանքն ուսին,եկավ առաջս: Տեղ չկար, որ թաք էի կացել, մնացի սառած, աչքերս գետնին գցած, կանգնած: Ես հիմի հասկանում էի ամեն բան, գիտեի, որ նշանածիցը պետք է փախչել